ตอนที่ไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล แพทย์รู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง จึงอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอาการของเกากุ้ยหลานตอนนี้อันตรายมาก หากออกจากโรงพยาบาลตอนนี้ อาจอยู่ได้ไม่ถึงสามเดือน
แต่เสิ่นจือเหยากับเกากุ้ยหลานต่างยืนกราน
แพทย์จึงไม่เกลี้ยกล่อมอีก เขาเคยพบสถานการณ์แบบนี้มามาก ที่แท้ก็มีเงินไม่พอจ่ายค่ารักษานั่นเอง
ทั้งสองประคองเกากุ้ยหลานไปยังลานจอดรถใต้ดิน
เมื่อเกากุ้ยหลานเห็นรถของหลินเฟิง ก็ยิ่งมั่นใจว่าหลินเฟิงไม่ใช่คุณชายธรรมดา ขณะเดียวกันก็อดเป็นห่วงเสิ่นจือเหยาไม่ได้ คุณชายตระกูลใหญ่ระดับนี้เปลี่ยนผู้หญิงบ่อยพอ ๆ กับเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วหลานสาวสุดที่รักของนางจะได้รับความโปรดปรานไปอีกนานแค่ไหนกัน?
บนรถ หลินเฟิงหันไปถามเสิ่นจือเหยาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับว่า “จือเหยา บ้านเธออยู่ที่ไหน บอกทางให้หน่อย”
ก่อนหน้านี้เขาไปรับคนที่โรงเรียนมาตลอด จึงไม่รู้ว่าบ้านของเสิ่นจือเหยาอยู่ที่ไหน
เสิ่นจือเหยากดหน้าจอใหญ่บนแผงควบคุมรถอยู่ครู่หนึ่ง “ไปที่นี่ก่อนก็ได้ค่ะ บ้านฉันอยู่ไกลมาก แถมอยู่ในที่เปลี่ยว เลยนำทางไปถึงบ้านตรง ๆ ไม่ได้”
หลินเฟิงพยักหน้าแล้วสตาร์ตรถ
รถแล่นไปทางเหนือไปตามเส้นทางที่ระบบนำทางบอก ไม่นานก็ออกห่างจากตัวเมืองเรื่อย ๆ
ในที่สุดระบบนำทางก็พาไปหยุดข้างชุมชนเพิงพัก จากนั้นเสิ่นจือเหยาก็เริ่มบอกทางหลินเฟิงเอง หลังเลี้ยวไปเลี้ยวมาอยู่ในชุมชนเพิงพัก ในที่สุดรถก็หยุดลงหน้ากระท่อมสังกะสีเก่าโทรมหลังหนึ่ง
“ถึงแล้วค่ะ ที่นี่แหละ”