ถ้าไม่ใช่เพราะโอสถคืนวัยรักษาโรคประจำตัวของเกากุ้ยหลานจนหายดี ด้วยอารมณ์ตื่นเต้นของเธอในตอนนี้ คงเกิดเรื่องใหญ่แน่
เกากุ้ยหลานมองหลินเฟิงด้วยสายตาซับซ้อน
โลกนี้บ้าไปกันหมดแล้วหรือไง? หรือคุณชายเศรษฐีคนนี้บ้ากันแน่?
ยาวิเศษระดับนี้ กลับเอามาใช้เอาใจสาว? แถมยังเป็นผู้หญิงที่เขาเลี้ยงไว้อีก!
ตอนนี้เธอเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาเล็กน้อย “พี่เฟิง ครอบครัวคุณจะยอมเหรอ?”
ในสายตาเธอ ยาวิเศษระดับนี้อาจเป็นของหายากที่มีเพียงชิ้นเดียว เป็นสมบัติตกทอดของตระกูล หลินเฟิงยกให้คนอื่นไปตรง ๆ แบบนี้ จะไม่ก่อเรื่องจริง ๆ เหรอ?
เสิ่นจือเหยาก็มองหลินเฟิงอย่างกังวล
หลินเฟิงยิ้มอย่างสงบนิ่ง “พวกคุณวางใจเถอะ มันไม่ได้ล้ำค่าอย่างที่คิดหรอก”
เขาเว้นช่วงครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เอาละ ผมต้องกลับแล้ว จือเหยา อยู่เป็นเพื่อนคุณย่าที่บ้านเถอะ ถ้ายังไม่สบายใจ จะพาท่านไปตรวจที่โรงพยาบาลก็ได้”
เกากุ้ยหลานยังอยากรั้งหลินเฟิงให้อยู่กินข้าว แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ ตอนนี้เขายุ่งมาก
หลินเฟิงเดินออกจากบ้านท่ามกลางสายตาที่เสิ่นจือเหยากับเกากุ้ยหลานมองส่ง แล้วไล่คนที่มามุงดูอยู่ข้างรถไปทีละคน
พวกหมอนี่ชอบเรื่องซุบซิบกันจริง ๆ
ระหว่างทางกลับ หลินเฟิงพบว่ามีรถคันหนึ่งตามหลังเขามาตลอด
สะกดรอยตามงั้นเหรอ?
หลินเฟิงยังไม่แน่ใจ จึงขับวนอยู่แถวนั้นหลายรอบ แต่รถคันนั้นก็ยังตามเขาไม่เลิก
คราวนี้หลินเฟิงจึงแน่ใจว่าอีกฝ่ายตามสะกดรอยเขาจริง ๆ
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เปลี่ยนเส้นทางตรงไปยังบริเวณที่ผู้คนเบาบาง
เขาอยากรู้นักว่าใครจะใจกล้าขนาดนั้น
ตระกูลหลิน? ตระกูลเวิน? หรือตระกูลหยาง? แน่นอนว่าอาจเป็นตระกูลอวี๋ก็ได้