“เดิมทีข้าคิดจะรักษาท่านมู่ก่อน จะได้ให้พวกเจ้ามีชีวิตต่ออีกสักพัก”
สิ้นเสียง!
ลู่เสวียนสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ
ลำแสงสวรรค์สายหนึ่งพุ่งออกไป ราวกับสายรุ้งที่พาดผ่านห้วงสุญญตา มุ่งตรงไปยังจักรพรรดิหกดาวสองคนแห่งหอเทียนหลัว
“ฉัวะ!”
ก่อนที่ท่าไม้ตายของจักรพรรดิทั้งสองจะก่อรูป หัวของพวกเขาก็ถูกตัดขาดเสียแล้ว!
ศีรษะโชกเลือดสองหัวปลิวกระเด็นออกไป!
โลหิตสาดกระเซ็น!
ซากศพจักรพรรดิทั้งสองร่วงจากห้วงสุญญตาลงมา สิ้นลมหายใจไปแล้ว
สังหารในพริบตา!
จักรพรรดิหกดาวสองคนตายลงเช่นนี้เอง!
เมื่อเห็นภาพนี้ ทั่วฟ้าดินพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
ทุกคนต่างมองไปยังลู่เสวียน
จักรพรรดิไม่กี่คนที่เหลือของหอเทียนหลัวหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
นอกจากความตกตะลึงแล้ว ยังมีความหวาดกลัวไร้ขอบเขต ความหวาดกลัวที่ยากจะบรรยาย!
จักรพรรดิห้าดาวสังหารจักรพรรดิหกดาวในพริบตา?
เป็นไปไม่ได้!
ที่นี่ไม่ใช่สำนักต้าเต้า ไม่มีทางหยิบยืมอำนาจแห่งฟ้าดิน แล้วจะเอาชนะผู้ที่เหนือกว่าขั้นและสังหารจักรพรรดิหกดาวได้อย่างไร!
ต้องรู้ไว้ว่า หนึ่งดาราหนึ่งโลกา!
ห่างกันเพียงหนึ่งดาว กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว
มู่หยุนไห่อาศัยเพียงพลังสูงสุดแห่งคัมภีร์ต้าเต้า ฝืนต้านจักรพรรดิหกดาวทั้งสองได้เพียงชั่วครู่ หากคนผู้นี้มาช้ากว่านี้แค่ลมหายใจเดียว มู่หยุนไห่คงกลายเป็นศพไปแล้ว!
แต่บัดนี้ ชายชุดขาวผู้นี้กลับทำลายความเข้าใจของพวกเขาจนหมดสิ้น
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ จักรพรรดิหอเทียนหลัวหลายคนก็ถอยกรูด ก่อนหันหลังฉีกห้วงสุญญตาเพื่อหลบหนี!
จักรพรรดิชุดขาวผู้นี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป!
คงต้องให้ผู้อาวุโสสิบสามกับผู้อาวุโสสิบสี่ลงมือแล้ว!
ทั้งสองเป็นจักรพรรดิเจ็ดดาวคนหนึ่ง อีกคนเป็นจักรพรรดิแปดดาว ย่อมสังหารคนผู้นี้ได้ในพริบตา!
“ครืน!”
ห้วงสุญญตาถูกฉีกขาด พายุปราณจากมิติพลันโหมกระหน่ำ
ลู่เสวียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบว่า “เช่นนั้นก็ตายให้หมดเถอะ มองแล้วขัดตา”
เขาสะบัดแขนเสื้อ ลำแสงเทพสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า
ชั่วพริบตาถัดมา
เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากรอยแยกมิติ
ซากศพของจักรพรรดิหอเทียนหลัวหลายคนร่วงลงมา สายฝนโลหิตโปรยปรายย้อมท้องนภาให้แดงฉาน
ตายเรียบ!