“หนานกงไป๋เสวี่ยมาแล้ว เมื่อก่อนนางเป็นพี่สะใภ้ของข้า แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนของข้าเสียแล้ว พี่ชายเอ๋ย พี่ชาย ข้าต้องขอบคุณท่านจริง ๆ”
นอกตำหนักใหญ่ หนานกงไป๋เสวี่ยเดินอย่างเชื่องช้า กว่าจะขยับมาถึงด้านในก็ผ่านไปเนิ่นนาน
บรรพชนตระกูลหนานกงค้อมกายคารวะเหล่าคนตระกูลฉินที่อยู่ในตำหนัก ก่อนกล่าวอย่างเนิบช้า
“ไป๋เสวี่ยทราบข่าวว่าซื่อเอ๋อร์สิ้นชีพ ก็กลัดกลุ้มอยู่หลายวัน ทุกวันร่ำไห้จนดวงตาบวมช้ำ บัดนี้ซูบผอมราวกับเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ช่างน่าเวทนานัก”
ฉินอู่หยางได้ยินดังนั้นก็หันไปมองหนานกงไป๋เสวี่ย “ไป๋เสวี่ย ผู้ล่วงลับไม่อาจหวนคืน ข้ารู้ว่าเจ้ารักใคร่ซื่อเอ๋อร์ลึกซึ้ง ทว่าสวรรค์ย่อมมีเหตุไม่คาดฝัน เจ้าต้องค่อย ๆ ยอมรับความจริง”
หนานกงไป๋เสวี่ยร่ำไห้สะอึกสะอื้น ก่อนคุกเข่าลงต่อหน้าบรรพชนตระกูลฉิน
“ตุบ!”
หนานกงไป๋เสวี่ยคร่ำครวญทั้งน้ำตา “ท่านบรรพชน ข้าเกลียดที่ไม่อาจเดินทางไปสำนักต้าเต้าเพียงลำพัง แล้วสังหารเย่เฉินเจ้าคนไร้ค่านั่นด้วยมือตนเอง! ความแค้นนี้ต้องล้างด้วยการทำลายตระกูลเย่เมืองชิงเฉิง จึงจะสมแก่การไว้อาลัยสามีข้า! ฮือ ๆ ๆ…”
ฉินอู่หยางกล่าวเสียงเย็น “เรื่องล้างแค้น เจ้าไม่ต้องกังวล อีกไม่นานจะมีข่าวว่าเย่เฉินสิ้นชีพ และตระกูลเย่เมืองชิงเฉิงถูกล้างตระกูล”
หนานกงไป๋เสวี่ยกำหมัดแน่น ร่ำไห้จนใบหน้างามเปื้อนหยาดน้ำตา “ดี เย่เฉินเจ้าคนไร้ค่านั่น ในที่สุดก็จะตายเสียที…”
บรรยากาศภายในตำหนักพลันอึมครึม
ในเวลานั้น ฉินวั่งลุกขึ้นอย่างเหมาะเจาะ เดินไปข้างกายหนานกงไป๋เสวี่ย แล้วประคองนางขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไป๋เสวี่ย พี่ชายข้าสิ้นชีพ ข้าคงเสียใจยิ่งกว่าเจ้าหลายเท่า แต่พี่ชายเคยบอกข้าอยู่เสมอว่า หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับเขา ข้าต้องดูแลเจ้าให้ดี ก่อนสิ้นใจในเขตลี้ลับ พี่ชายยังฝากฝังเจ้าไว้กับข้าด้วยปากตนเอง เฮ้อ…”
ฉินวั่งถอนหายใจไม่หยุด ทว่าในใจกลับแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
หลายปีมานี้ ฝีมือการแสดงที่ฝึกฝนต่อหน้าฉินเซียว ในที่สุดก็ได้ใช้เสียที!
ระหว่างพูด ฉินวั่งบีบมือเรียวงามของหนานกงไป๋เสวี่ยเบา ๆ สัมผัสอันเนียนนุ่มทำให้หัวใจเขาหวั่นไหวขึ้นมา