"ฝ่าบาท พระอาจารย์ของพระองค์คือ?"
ตรงหน้าของจีฝูเหยา ปรากฏเงาร่างของลู่เสวียนขึ้น นางเอ่ยอย่างเนิบนาบ "ลู่เสวียน"
หวังหมาน ชิงเยียน และคนอื่นๆ ชะงักไป
ลู่เสวียน?
ชื่อที่คุ้นเคยเสียจริง!
พวกเขาเกือบหลุดปาก แต่ก็กลั้นไว้ "นี่ไม่ใช่เจ้าสำนักยอดเขาขยะแห่งถิ่นร้างทิศใต้หรอกหรือ…"
นามลู่เสวียน ดังก้องไปทั่วแว่นแคว้นถิ่นร้างทิศใต้ ต่อให้อยู่ในเทือกเขาอัคคีทมิฬ พวกเขาก็เคยได้ยิน
บัดนี้จักรพรรดินีถึงกับยอมเป็นศิษย์ของลู่เสวียน และยังปลงใจยอมรับเช่นนี้ ความยำเกรงและเคารพบูชาฉายชัดทางสีหน้า!
หรือว่าลู่เสวียนแท้จริงคือยอดฝีมือในคราบผู้ไร้กำลัง?
ขณะนั้น บนใบหน้างดงามประหนึ่งหยกสลักไร้ที่ติของจีฝูเหยาเผยรอยยิ้มจางๆ นางหวนนึกถึงเรื่องราวบนยอดเขาเขียวคราม
จนถึงวันนี้ นางก็ยังมองลู่เสวียนไม่ออก
แต่รู้สึกได้ว่า ลู่เสวียนถ่ายทอดทุกสิ่งอย่างหมดเปลือก
คิดได้ดังนี้
จีฝูเหยาสีหน้าขึงขลังมองทุกคน "อาจารย์ของข้า…ข้ามองไม่ทะลุ! ต่อไปเมื่อพบอาจารย์ลู่เสวียนของข้า ก็เช่นพบข้า! ห้ามมีแม้แต่น้อยไม่เคารพ!"
"รับคำสั่ง!"
ทุกคนจดจำเรื่องนี้ลงในใจ
อาจารย์แห่งจักรพรรดิ์!
หวังหมานและชิงเยียนในใจตื่นตะลึงยิ่ง
พวกเขาเห็นแววเคารพยำเกรงและให้เกียรติจากสีหน้าจักรพรรดินี
พวกเขาเคยเห็นสีหน้าเช่นนี้จากจักรพรรดินีที่ไหนกัน?
ชัดเจนว่า อาจารย์ของจักรพรรดินีฝ่าบาททรงพลังยิ่ง!
ชั่วขณะ พวกเขาต่างคาดหวังจะได้เห็นอาจารย์ของจักรพรรดินีฝูเหยา
พวกเขาต่างคาดเดา แท้จริงลู่เสวียนเก่งกาจเพียงใด? เป็นจอมจักรพรรดิ์กี่ดารากัน?
จีฝูเหยายิ้มบาง กล่าวเตือน "จริงด้วย อาจารย์ลู่เสวียนของข้าค่อนข้างเก็บเนื้อเก็บตัว ในสายตาคนนอกเป็นเพียงคนไร้ค่า แต่อาจารย์ไม่เคยใส่ใจ"
"หนึ่งเดือนก่อน ข้าอยู่ในขอบเขตจอมราชันขั้นสูง แต่ติดตามลู่เสวียนฝึกฝนหนึ่งเดือน ข้าทะยานเข้าสู่ขอบเขตจอมปราชญ์!"
"เมื่อพวกเจ้าพบ ต้องไม่เสียมารยาทเด็ดขาด"
ฟังจบ ทุกคนยิ่งอยากรู้
ในยุทธภพฝึกตนยังมีบุคคลเช่นนี้อยู่หรือ?
อยู่เหนือกฎเกณฑ์โลกีย์
ไม่ยินดีกับสิ่งภายนอก ไม่เศร้าโศกกับตนเอง!
แถมยังทำให้จักรพรรดินีฝ่าบาททะลุเข้าสู่ขอบเขตจอมปราชญ์ในหนึ่งเดือน!
ทุกคนยิ่งอยากเห็นท่วงทีสง่างามของลู่เสวียน