ไม่นานนัก
ณ บริเวณรอบนอกของเทือกเขาอัคคีทมิฬ จีฝูเหยาหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน
ดวงตาของนางเย็นเยียบ ทอดมองไปยังป่าทึบเบื้องหลัง เอ่ยเสียงเย็น "ออกมาได้แล้ว"
เสียงเพิ่งสิ้นลง!
ชายแผลเป็นและพรรคพวกอีกหลายคน เผยแววตาหื่นกระหาย เลียริมฝีปาก แสยะยิ้มเดินออกมา
"แม่นาง แทนที่จะตายในท้องอสูรวิญญาณที่โหดร้าย สู้มาสนองตัณหาพวกข้าสักหน่อย เจ้าว่าอย่างไร?"
"วางใจเถิด สตรีงดงามเช่นเจ้า พวกข้าจะนุ่มนวลมาก ไม่ทำให้เจ้าเจ็บ... แฮ่ก ๆ!"
จีฝูเหยาฉายแววรังเกียจล้ำลึก กำลังจะหยิบยันต์ระดับนักบุญออกมา
ควรรู้ว่าการออกมาภายนอกครั้งนี้ ลู่เสวียนได้ติดอาวุธให้นางพร้อมรบเต็มอัตราศึกแล้ว
แม้แต่กึ่งจักรพรรดิ์ที่มาดักสังหารนาง ก็ต้องตายอยู่ที่นี่!
จีฝูเหยากำลังจะลงมือ ทันใดนั้นบนฟากฟ้า กระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวสุดจะพรรณนาได้สายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้น
แรงกดดันระดับกึ่งจักรพรรดิ!
แรงกดดันระดับครึ่งจักรพรรดิ์!
แรงกดดันอันเกรียงไกรกว้างใหญ่ไพศาล ราวกับห้วงสมุทรลึกล้ำ ดั่งคลื่นยักษ์ถาโถมสาดสู่ฟ้าดินเบื้องนี้ ชั่วขณะนั้น ราวกับสวรรค์และปฐพีหยุดนิ่ง
ชายแผลเป็นและพรรคพวกล้วนตื่นตระหนกยิ่ง เงยหน้ามองไปไกล
เกิดอะไรขึ้น?
ในบริเวณรอบนอกของเทือกเขาอัคคีทมิฬ เหตุใดจึงมีผู้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ปรากฏตัว?
"ฉัวะ!"
ขวานโลหิตเล่มหนึ่งวาบไหวอยู่เบื้องบนฟากฟ้า กลิ่นอายโหดเหี้ยมปะทุทะยานสู่ฟ้า พุ่งตรงเข้าหาชายแผลเป็นและพรรคพวก
ขวานโลหิตส่งเสียงคำราม ราวกับใบมีดประหาร!
เพียงพริบตาเดียว ศีรษะของชายแผลเป็นและพรรคพวกก็ปลิวกระเด็น!
"พุ่! พุ่! พุ่!"
โลหิตสาดกระเซ็น!
"บังอาจล่วงเกินฝ่าบาทจักรพรรดินี ตาย!"
เสียงเยียบเย็นดังก้องขึ้น
ชั่วพริบตาถัดมา
เงาร่างหลายร่างดิ่งกระแทกลงเบื้องหน้าจีฝูเหยา
"ตุบ!"
"ตุบ!"
เงาร่างเหล่านี้คุกเข่าลงตรงหน้าจีฝูเหยาทันที
จีฝูเหยาก้มคอมองน้อย ๆ แสงสวรรค์ในดวงตาหลั่งไหล พินิจพิจารณาผู้ที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด
"ลุกขึ้นเถิด"
"หวังหมาน ชิงเยียน... พวกเจ้ามาแล้ว..."
นางรู้สึกหวั่นไหว
สามพันปี ในที่สุดก็ได้พบราชองครักษ์มังกรของนาง