ในดวงตาของเย่เฉินลุกโชนด้วยเปลวไฟสองดวง เขาไม่ยินยอมโดยสิ้นเชิง
เดิมเขาเคยเป็นอัจฉริยะแห่งตระกูลเย่เมืองชิงเฉิง
เมื่อเจ็ดปีก่อนได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตจอมราชันขั้นสูง ระยะนั้นไร้ผู้เทียมทาน กลายเป็นบุคคลที่ผู้บำเพ็ญทั้งหลายในเมืองชิงเฉิงได้แต่มองด้วยความริษยา
แต่ทันใดนั้นเอง ภายในชั่วข้ามคืน ระดับบำเพ็ญของเขากลับถดถอยอย่างรุนแรง
ร่างของเย่เฉินต้องมนต์พลังประหลาด พลังนั้นเหมือนวังวนดูดกลืนพลังวิญญาณ
แม้แต่บรรพชนตระกูลเย่ก็เคยตรวจดูอาการของเย่เฉิน แต่น่าเสียดายที่แม้แต่บรรพชนก็จนด้วยปัญญา
ในกายของเย่เฉินแปดเปื้อนด้วยพลังประหลาดสายหนึ่ง พลังนั้นทำให้แม้กระทั่งบรรพชนยังรู้สึกหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
ร่างกายของเย่เฉินราวกับกลายเป็นหลุมไร้ก้น บรรพชนเคยลองถ่ายพลังวิญญาณเข้าไป แต่แม้แต่พลังของกึ่งจักรพรรดิก็ยังเติมไม่เต็ม
พลังในร่างของเย่เฉินนั้น แม้แต่บรรพชนยังรู้สึกยำเกรงอย่างยิ่ง!
พึงรู้เถิดว่าบรรพชนตระกูลเย่นั้นเป็นถึงระดับกึ่งจักรพรรดิ!
แม้แต่เขายังแก้ไขไม่ได้ คนอื่นย่อมไม่มีทางทำได้
บางทีอาจมีหนทางหนึ่ง...
เว้นแต่จอมจักรพรรดิที่แท้จริงจะยอมลงมือเพื่อเย่เฉิน!
แต่ว่า
ต่อให้รวบรวมรากฐานทั้งหมดของตระกูลเย่ ก็ยังมิอาจดึงดูดจอมจักรพรรดิได้แม้สักองค์
ต่อให้ทำได้ บรรพชนก็คงไม่ยินยอม
ชะตากรรมของตระกูลเย่จะไปฝากไว้กับอนาคตที่มิอาจแน่ใจได้อย่างไร?
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ เย่เฉินก็ได้แต่ทอดถอนใจเงียบ ๆ
'พลังประหลาดนี้มันมาจากไหนกันแน่?'
'ทำไมถึงปะทุขึ้นมาเมื่อเจ็ดปีก่อน?'
เขาพึมพำ ในดวงตาฉายแววเปลวไฟสองดวง
เจ็ดปีแล้ว!
เคยที่ความเร็วในการบำเพ็ญของเขานั้นรวดเร็วยิ่ง หนึ่งเดือนสามารถทะลวงขอบเขตย่อยได้ขั้นหนึ่ง แต่เจ็ดปีมานี้ เขากลับอยู่เพียงขอบเขตกลั่นปราณขั้นสามมาตลอด
'ชีวิตของข้าจะต้องเป็นเช่นนี้หรือ?'
เย่เฉินกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือลึกจนเลือดไหลซิบ
เขาไม่มีทางยอมรับชีวิตเช่นนี้!
ชีวิตของเขาไม่สมควรดำเนินไปเช่นนี้
ตั้งแต่เล็ก เขาได้ตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ว่าจะยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของการบำเพ็ญ มองลงมาเห็นสรรพชีวิต
แต่ไม่เคยคิดเลยว่าแม้แต่ขอบเขตจอมราชันก็ยังมิทันก้าวถึง ก็ต้องประสบกับความพ่ายแพ้เช่นนี้!