ทว่าลู่เสวียนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ราวกับไม่สะทกสะท้าน ยิ่งทำให้จักรพรรดิอู่เหลียนเดือดดาลหนักกว่าเดิม
“ข้าไม่เคยพบคนโอหังอวดดีเช่นนี้มาก่อน!”
ลู่เสวียนแค่นหัวเราะ ก่อนหยิบแผ่นค่ายกลชิ้นหนึ่งออกมา นั่นคือค่ายกลใหญ่ขั้นจักรพรรดิเก้าดาวที่ได้รับเป็นรางวัลจากภารกิจก่อนหน้า
เพียงขยับความคิด แผ่นค่ายกลอันน่าสะพรึงกลัวก็ร่วงลงมา กลายเป็นลายค่ายกลพร่างพรายนับไม่ถ้วน ราวกับธารดารากำลังไหลบ่า ก่อนเข้าปกคลุมจักรพรรดิอู่เหลียนไว้ภายใน
ชั่วพริบตา ทุกอย่างก็เงียบสงัดลง ราวกับฝนกระหน่ำหยุดตกอย่างฉับพลัน และธงรบถูกเก็บลง!
จักรพรรดิอู่เหลียนถูกผนึกอยู่กับที่ทันที
เขานิ่งอึ้งไป
ชายชุดฟ้าผู้นี้จะมีแผ่นค่ายกลขั้นจักรพรรดิเก้าดาวอยู่ในมือได้อย่างไร?
บัดซบเอ๊ย!
ลู่เสวียนแค่นหัวเราะ “ยังมีอะไรจะพูดอีกหรือ?”
จักรพรรดิอู่เหลียนแยกเขี้ยว “แน่จริงก็สู้กันอย่างยุติธรรมสิ!”
ลู่เสวียนยิ้ม “แล้วหน้าของเจ้าเล่า?”
สีหน้าจักรพรรดิอู่เหลียนย่ำแย่ถึงขีดสุด พลังอันน่าสะพรึงกลัวกำลังพลุ่งพล่านอยู่ทั่วร่าง อีกไม่นานเขาก็จะถูกหลอมแล้ว
ครู่ต่อมา จักรพรรดิอู่เหลียนสีหน้าเปลี่ยนไป “สหายเต๋า ข้าจะไปยึดร่างคนอื่นแทน ปล่อยข้าออกไปได้หรือไม่?”
ลู่เสวียนทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วหันไปมองเย่เฉิน “ข้าจะดึงสัมผัสเต๋าของวิหารทองสัมฤทธิ์โบราณออกมาให้เจ้า พลังของเจ้าคนเดียวไม่พอจะต้านมันได้”
ขณะกล่าว ลู่เสวียนขยับความคิด แหวนเก็บของของเหล่าอัจฉริยะและผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศบนหอคอยอู่เหลียนก็ลอยขึ้น พุ่งตรงมาหาเขา
ชั่วขณะนั้น เหล่าอัจฉริยะถูกผลักออกจากหอคอยอู่เหลียนทันที ร่วงลงกระแทกพื้น
ทุกคนมีสีหน้ามึนงง “ผู้อาวุโส แหวนเก็บของของพวกเราล่ะ!”
พวกเขาสังหารทหารวิญญาณมากมายในเขตลี้ลับ กว่าจะได้วาสนานี้มา!
เหตุใดจึงถูกชิงไปง่าย ๆ เช่นนี้!
นี่ไม่เท่ากับยกประโยชน์ให้เย่เฉินหรอกหรือ!
เย่าฮวนฮวนทำปากยื่น ไม่พอใจอย่างยิ่ง “ข้าว่านี่ต้องเป็นแผนร้ายของเย่เฉินแน่! หมอนี่เจ้าเล่ห์ไม่น้อยเลย!”
เหล่าอัจฉริยะจากตระกูลเย่า “……”
อัจฉริยะคนอื่น ๆ อย่างฉู่หยวนและหวังเถิงต่างก็แอบด่าเย่เฉิน “เย่เฉิน เจ้านี่มันร้ายกาจเกินไปแล้ว!”
ในเวลานี้เอง