“คัมภีร์หวงสวรรค์!”
ชั่วพริบตา พลังอันน่าสะพรึงกลัวพลันปะทุขึ้นทั่วร่างเย่เฉิน เจตจำนงยุทธ์เปล่งประกายเจิดจ้า พลังดวงดาราไหลเวียนทั่วกาย ครู่ต่อมาเตาหลอมยุทธ์ก็พลันปรากฏขึ้น เต็มไปด้วย “เต๋า” และ “สัมผัส” ประหนึ่งดวงอาทิตย์ยักษ์ พลังอันลี้ลับกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต
อาภรณ์ขาวของเย่เฉินพลิ้วสะบัดตามสายลม ประหนึ่งเทพราชันย์จุติสู่โลกมนุษย์ แววตาลึกล้ำ ภายในฟ้าดินน้อย ๆ ที่เขาสถิตอยู่พลันก่อเกิดพลานุภาพสายหนึ่งขึ้น
เตาหลอมยุทธ์ส่งเสียงคำรามไม่หยุด
“หึ่ง!” “หึ่ง!”
เตาหลอมยุทธ์สั่นพ้องขึ้นโดยตรง เสียงกังวานประหนึ่งระฆังใหญ่ สะเทือนทั่วนภากาศ
เย่เฉินเกิดความเข้าใจบางอย่างขึ้นในใจ
เส้นทางแห่งการบำเพ็ญก็เปรียบประหนึ่งสายน้ำโบราณอันยาวไกล ฝั่งซ้ายคือสหายและศัตรูผู้เสาะแสวงหาเต๋า ส่วนฝั่งขวาคือมหาวิถีสูงสุดที่สรรพชีวิตใฝ่ฝันถึง ขณะที่สายน้ำตรงกลางไหลเชี่ยวอยู่ชั่วกัลป์มิรู้จบ
การช่วงชิงมหาวิถีเปรียบดังการข้ามแม่น้ำ หากไม่อาจข้ามไปอีกฝั่งได้ ท้ายที่สุดก็ต้องสลายหายไปในฟ้าดิน เพียงพลาดพลั้งก้าวเดียวก็ต้องดับสิ้นทั้งกายและวิญญาณ!
ขณะนี้ เมื่อจักรพรรดิอู่เหลียนสิ้นชีพ หอคอยอู่เหลียนก็เริ่มแตกร้าวไม่หยุด
ลู่เสวียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “เย่เฉิน เขตลี้ลับแห่งนี้เริ่มไม่มั่นคงแล้ว พลังที่เหลือของข้าจะใช้ค้ำจุนเขตลี้ลับ เจ้าวางใจหลอมรวมเมล็ดพันธุ์ยุทธ์เถิด”
เย่เฉินพยักหน้า ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย “ขอบคุณขอรับท่านอาจารย์!”
ตูม!
หุ่นเชิดไม้ของลู่เสวียนพลันสลายตัว กลายเป็นพลังทะลวงฟ้า พุ่งตรงไปยังช่องโหว่ของเขตลี้ลับในจักรวรรดิอู่เหลียน
ไม่นานนัก
หอคอยอู่เหลียนพังทลายลง เหลือเพียงเย่เฉินที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนห้วงสุญญตา หลอมรวมเมล็ดพันธุ์ยุทธ์ภายในร่าง
บนพื้นดิน เหล่าอัจฉริยะและผู้มีพรสวรรค์นับไม่ถ้วนต่างตกตะลึงอย่างยิ่ง
เพราะเจตจำนงยุทธ์ที่แผ่ออกจากร่างเย่เฉินนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป!
เย่าฮวนฮวนร้องอุทาน “เจ้าหมอนี่ช่างขัดฟ้าดินขึ้นทุกที!”
แววตาหลิ่วเซวียนเผยความหม่นหมอง นางมองลั่วหลิงคง ฟางหยาน และคนอื่น ๆ “ช่องว่างระหว่างพวกเรากับเย่เฉินยิ่งถ่างกว้างขึ้นทุกที”
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาคงถูกเย่เฉินทิ้งห่างไปในที่สุด