"เฉินเอ๋อร์ ไม่ต้องอิจฉานาง ในตัวเจ้ามีสายเลือดของธิดาเทวะตระกูลเย่าข้าไหลเวียนอยู่! ตระกูลเย่าข้าคือตระกูลหลอมโอสถชั้นสูง! หนานกงไป๋เสวี่ยกระจอกงอกง่อย ต่อให้ยกฐานะให้เจ้าก็ไม่คู่ควร!"
เย่เฉินตกตะลึงเล็กน้อย
ระดับการหลอมโอสถของเย่าเหล่าสูงส่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ไม่นาน เย่เฉินก็รวบรวมจิตใจ มองไปยังหนานกงไป๋เสวี่ย "เจ้าจะถอนหมั้น ข้าจะยอมให้เจ้าสมหวังได้อย่างไร?"
หนานกงไป๋เสวี่ยขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง "เย่เฉิน ข้าเดาไม่ผิด! เจ้ายังจะมารบเร้าพันพัวไม่เลิกราอีก!"
เย่เฉินหัวเราะเยาะ "รบเร้าพันพัว? เจ้าคิดผิดแล้ว! ต่อให้เจ้าเปลื้องผ้ายืนตรงหน้า ข้าก็ไม่มีความสนใจใดๆ ต่อเจ้า!"
หนานกงไป๋เสวี่ยกัดฟัน "เจ้าตัวไร้ค่าคิดรนหาที่ตายหรือ?"
เย่เฉินยิ้มเหี้ยม "คำสั่งของบรรพชนสองตระกูล จะมาเป็นเรื่องล้อเล่นได้อย่างไร! หมั้นหมายตั้งไว้แล้ว สวรรค์และปฐพีเป็นพยาน! แต่ข้าเองก็อยากตัดขาดกับเจ้าโดยสิ้นเชิงมานานแล้ว"
พูดพลาง
ในมือของเย่เฉินมีประกายเทพอันเจิดจ้าพวยพุ่ง ตรงดิ่งเขียนอักษรหนึ่งลงบนสัญญาหมั้น
"หย่า!"
ทันใดนั้นเอง พลังกดดันแห่งขอบเขตจอมราชันก็ปรากฏขึ้น จารึกตราประทับสะดุดตาลงไป!
สัญญาหมั้นหนึ่งฉบับกลายเป็นจดหมายหย่ากลางอากาศ!
เย่เฉินหัวเราะเย็นชา "จากนี้ไป เจ้าเดินถนนหยางกวน เจ้าก็ไปสะพานไม้ของข้า!"
ร่างบอบบางของหนานกงไป๋เสวี่ยสั่นสะท้านเล็กน้อย นางมองจดหมายหย่าตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
เย่เฉินกล้าหย่านางเสียแล้ว!
ดวงตาของนางพลุ่งเปลวเพลิง "ตัวไร้ค่าอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรหย่าข้า?"
เย่เฉินแค่นเสียงเย็นชา "เจ้าไสหัวไปได้แล้ว"
ในขณะนั้น
หนานกงเป่ยชิวมองไปยังเย่ฉางเฟิงด้วยความตกตะลึง "เย่ฉางเฟิง เย่เฉินสามารถบำเพ็ญเพียรได้ตั้งแต่เมื่อใด?"
ผู้อาวุโสของตระกูลหนานกงต่างพากันตะลึงค้าง
ใครจะคาดคิดว่าเย่เฉินไอ้ตัวไร้ค่าจะฟื้นคืนมาได้อีกครั้ง?
และตอนนี้ก็อยู่ในขั้นกลางของขอบเขตจอมราชันเสียแล้ว!
หรือว่าเย่เฉินกำลังจะกลับมาทะยานขึ้นอีกครั้ง!
เย่ฉางเฟิงกล่าวอย่างเยือกเย็น "หนานกงไป๋เสวี่ยปลดหมั้นกับเฉินเอ๋อร์แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้!"