"เย่เฉิน! ข้าจะจำเรื่องนี้ไว้!"
"วันนี้ข้าแพ้เจ้าจริง แต่ช่องว่างระหว่างเรามีแต่จะกว้างขึ้น เจ้าต้องถูกข้าเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าในที่สุด! ถึงแม้ว่าตระกูลเย่จะทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดให้เจ้า เจ้าก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้า! เบื้องหลังข้าคือตระกูลฉินและสำนักไท่ซ่างเสวียนจง!"
"แล้วเจ้าเล่า นอกจากตระกูลเย่ ยังมีอะไรอีก?"
เย่เฉินหันกลับไปมองด้านหลัง โค้งตัวคารวะลู่เสวียนอย่างนอบน้อม "ข้ามีอาจารย์"
สายตาทุกคู่ของตระกูลหนานกงเบนมาที่ลู่เสวียน "อาจารย์? ชายหนุ่มนี่คืออาจารย์ของเจ้า? เขามาจากสำนักใด?"
เย่เฉินแววตาเร่าร้อน "สำนักต้าเต้า!"
ได้ยินดังนั้น สีหน้าหนานกงเป่ยชิวก็แข็งค้าง
สำนักต้าเต้า!
สำนักต้าเต้าเป็นอริยกำลังระดับเจ้าผู้ครองที่ผ่านร้อนผ่านหนาวในถิ่นร้างทิศใต้มานับกัปป์ ตั้งมั่นไม่สั่นคลอน ทัดเทียมสำนักไท่ซ่างเสวียนจง!
ไอ้ขยะเย่เฉิน จะเป็นศิษย์ของสำนักต้าเต้าได้อย่างไร?
สีหน้าทุกคนในตระกูลหนานกงพลันเปลี่ยนเป็นเคารพยกย่อง โค้งตัวคารวะลู่เสวียน แล้วถามว่า "ผู้อาวุโสท่านนี้คือผู้แข็งแกร่งท่านใดของสำนักต้าเต้า?"
เย่เฉินยืดอก แนะนำว่า "สำนักต้าเต้า ยอดเขาเขียวคราม ลู่เสวียน!"
คนตระกูลหนานกงอึ้งทันที
เดี๋ยวก่อน
ชื่อนี้ช่างคุ้นหูนัก?
ทันใดนั้น พวกเขาก็นึกได้
ลู่เสวียน!
นี่... นี่ไม่ใช่ไอ้เจ้าสำนักจอมขยะฉาวโฉ่ของสำนักต้าเต้าไม่ใช่หรือ?
หลายปีมานี้ ถิ่นร้างทิศใต้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นทีไร เหล่าอริยกำลังมากมายมาชุมนุมกัน ก็มักจะเอาเรื่องลู่เสวียนมาล้อเลียนสำนักต้าเต้าทุกครั้ง
ก็เพราะระดับฝึกปราณขั้นต้นแล้วเป็นถึงเจ้าสำนักของอริยกำลังระดับเจ้าผู้ครอง นับเป็นเรื่องหาดูได้ยากยิ่ง
"ฮ่าๆๆๆ!"
ในพริบตา คนตระกูลหนานกงพากันกลั้นไม่อยู่ สีหน้าเคารพนอบน้อมกวาดหายไปหมดสิ้น
หนานกงไป๋เสวี่ยหัวเราะออกมาโดยตรง "ฮ่าๆๆๆ! เจ้านี่หาอาจารย์ดีจริง! ข้าบอกแล้วว่าไอ้ขยะอย่างเจ้าจะเข้าตาสำนักต้าเต้าได้อย่างไร? ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง"
คนตระกูลหนานกงราวกับปลดภาระหนัก พากันถอนหายใจโล่งอก
ในถิ่นร้างทิศใต้เล่าลือกันว่า "หากคารวะลู่เสวียนเป็นอาจารย์ ชาตินี้ก็สิ้นแล้ว"
เย่เฉินสิ้นแล้ว
เปลี่ยนจากขยะคนหนึ่งไปเป็นขยะอีกคนหนึ่งสมบูรณ์