บรรพชนชุดเทาหัวเราะเสียงดัง “ตระกูลฉินกับตระกูลเย่อยู่คนละระดับกัน โอกาสมีให้เห็นเสมอ ส่วนเรื่องที่เจ้าถูกเย่เฉินทำร้าย อย่าได้บอกฉินเซียวเป็นอันขาด หากเจ้าไปบอก ตระกูลฉินกลับจะมองว่าตระกูลหนานกงของเราจัดการเรื่องได้ไม่ดี”
หนานกงไป๋เสวี่ยถาม “แต่หากเราไม่พูด แล้วตระกูลเย่เอาไปโพนทะนาจะทำเช่นไร”
บรรพชนชุดเทาหัวเราะเย็น “เป็นไปไม่ได้ บรรพชนตระกูลเย่ไม่ใช่คนโง่ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ตระกูลฉินต้องลงมือแน่”
เวลานี้เอง
หนานกงเป่ยชิวขมวดคิ้วถาม “ท่านบรรพชน ตระกูลเย่ไปพบพึ่งพิงผู้ใดเข้าหรือไม่ ครั้งนี้ที่ข้าเหยียบตระกูลเย่ รู้สึกได้ชัดว่าตระกูลเย่เปลี่ยนไป”
บรรพชนชุดเทาคิดครู่หนึ่ง “เก้าส่วนไม่ผิดแน่ พลังในร่างเย่เฉินที่แม้แต่บรรพชนตระกูลเย่ยังแก้ไม่ตก ต้องมีผู้แข็งแกร่งยื่นมือเข้ามา”
หนานกงไป๋เสวี่ยใบหน้าเย็นชา “ไอ้เย่เฉินตัวไร้ค่า ยังมีวาสนาเช่นนี้”
นางกำหมัดแน่น โทสะพลุ่งพล่านจนหน้าอกกระเพื่อม
นางอยากสังหารเย่เฉินเดี๋ยวนี้
บรรพชนชุดเทาถอนหายใจ “เรื่องในหล้า ลิขิตฟ้าดิน ล้วนมีกำหนดชะตา ระหว่างเจ้ากับเย่เฉิน บุญแต่ปางก่อนสิ้นสุดแล้ว บัดนี้ตระกูลเย่เองก็รนหาที่ตาย”
“ไป๋เสวี่ย เจ้าวางใจได้ ตระกูลเย่ต้องดับสูญแน่นอน”
“ไอ้เย่เป่ยเฉินนั่น ข้าเคยมีเรื่องผูกพันกับมันในแดนลับยุคบรรพกาลแห่งหนึ่ง แต่ครั้งนี้มันเห็นเย่เฉินยื่นหนังสือหย่า กลับนั่งดูดาย ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับมัน นับแต่นี้ขาดสะบั้น”
หนานกงไป๋เสวี่ยพูดพลางขมวดคิ้ว “ท่านบรรพชน ครั้งนั้นท่านไม่ควรไปตกลงหมั้นหมายข้ากับเย่เฉินเลย”
บรรพชนชุดเทาหน้าดำคร่ำเครียด “เรื่องนี้เป็นความผิดข้าเอง ตอนนั้นเราเพิ่งรอดตายจากแดนลับยุคบรรพกาล กำลังดีใจสุดขีด จึงคุยกันถึงอัจฉริยะของตระกูล ไม่ได้คิดมาก ก็เลยสู่ขอหมั้นหมายให้พวกเจ้า”
หนานกงไป๋เสวี่ยเม้มปาก พูดอย่างหงุดหงิด “ถึงไอ้ไร้ค่าเย่เฉินจะกลับมาฝึกบำเพ็ญได้อีกครั้ง แต่เทียบกับสามีของข้าฉินเซียวแล้ว จะเรียกว่าอะไรก็ไม่ใช่... ไม่สิ การเอาไอ้ไร้ค่านั่นมาเทียบกับฉินเซียว มีแต่จะเป็นการดูหมิ่นสามีข้า”
บรรพชนชุดเทาพยักหน้า มองหนานกงไป๋เสวี่ยด้วยแววตาเปี่ยมความคาดหวังไม่สิ้นสุด