“ข้าอยากรู้ว่าพรสวรรค์ในการบำเพ็ญของเจ้าจะไปถึงขั้นไหน!?”
ได้ยินดังนั้น เย่เฉินก็รู้สึกกระวนกระวายใจ
หากพรสวรรค์ในการบำเพ็ญของเขาไม่ถึงขั้นยอดเยี่ยม มิเป็นการทำให้ท่านอาจารย์ขายหน้าหรอกหรือ?
ต้องรู้ว่าศิษย์พี่ใหญ่ยังทำให้สมบัติล้ำค่าสูงสุดของสำนักต้าเต้า อย่างระฆังต้าเต้า ส่งเสียงสะท้อนได้เลยนะ!
ไม่นาน
เจ้าสำนักก็เหยียบฟ้าทะยานขึ้นไป ใต้ฝ่าเท้าปรากฏรุ้งเทพสายหนึ่ง แล้วลอยลับจากไป
จีฝูเหยากล่าวว่า “ท่านอาจารย์ เช่นนั้นศิษย์ขอไปส่งภารกิจที่วิหารภารกิจก่อน”
ลู่เสวียนพยักหน้า “ไปเถิด”
ครั้นจีฝูเหยาจากไปแล้ว ลู่เสวียนก็กล่าวว่า “เอาล่ะ เย่เฉิน เจ้าเลือกถ้ำเป็นที่พำนักสักแห่ง แล้วเตรียมตัวเล็กน้อย จากนั้นก็ไปยังวิหารใหญ่ต้าเต้าเสีย”
เย่เฉินพยักหน้า “ท่านอาจารย์ ถ้ำของท่านกับศิษย์พี่ใหญ่อยู่ที่ใดบ้าง?”
ลู่เสวียนชี้ให้ดู
เย่เฉินเลือกถ้ำที่อยู่ติดกับลู่เสวียน
ไม่นานนัก
เย่เฉินก็ก้าวออกมาจากถ้ำ ผินหน้ามาคำนับลู่เสวียน ลู่เสวียนโยนแผ่นหยกแผ่นหนึ่งให้ “ไปเถิด นี่คือแผนที่ของสำนักต้าเต้า”
เย่เฉินรับไว้ ส่งพลังปราณสอดเข้าไป จากนั้นก็เหยียบฟ้าทะยานขึ้น ใต้ฝ่าเท้าปรากฏรุ้งเทพสายหนึ่ง มุ่งหน้าไปทางวิหารใหญ่ต้าเต้า
เขาเบิ่งตาจ้องมองไปไกล เห็นอาณาบริเวณของสำนักต้าเต้าแผ่ปกคลุมไปหลายหมื่นลี้ กว้างใหญ่ไพศาลนัก ยอดเขาวิญญาณลูกแล้วลูกเล่าตั้งตระหง่านสูดฟ้า ปราณวิญญาณหนาทึบ ม่านพลังสีม่วงลอยอบอวล สัตว์มงคลนานาพันธุ์โผบินอยู่บนนภา ส่งเสียงร้องอันไพเราะน่าฟัง ถ้ำสักการะมากมายเรียงรายลดหลั่นกันไปท่ามกลางเมฆหมอกที่ระเหยขึ้น งดงามดุจแดนสวรรค์บนโลกมนุษย์
ไกลออกไป ตำหนักวังเรือนสูงเสียดฟ้าจำนวนมากเปล่งประกายลายมรรคาที่สุกสกาว เปล่งรัศมีเจิดจ้าดุจดวงดารา ทั่วทั้งสำนักต้าเต้าทรงพลังเกรียงไกร แสงสีแดงเพลิงอบอวล กระแสเทพหลั่งไหลตระการตา
เย่เฉินถอนใจอยู่ในใจ “นี่คืออิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจแห่งถิ่นร้างทิศใต้ สำนักต้าเต้า อย่างนั้นหรือ?”
ไม่นาน
เย่เฉินก็มาถึงวิหารใหญ่ต้าเต้า