วิชาชั้นจักรพรรดิ์ระดับหก!
คัมภีร์หวงสวรรค์!
ทุกคนหันไปมองลู่เสวียนด้วยความตื่นเต้นจนฟันกระทบกัน
ใต้เท้าเจ้าสำนักลู่มีของดียิ่งใหญ่ล้ำลึกเพียงใด ถึงได้ควักคัมภีร์ชั้นจักรพรรดิ์ระดับหกออกมาได้ง่ายดายเช่นนี้!
ลู่เสวียนมีสีหน้าสงบนิ่งราวกับทุกสิ่งไร้น้ำหนัก ค่อย ๆ เอ่ยว่า "นี่มันเล็กน้อย ยังมีของดีอีกมาก"
ทันใดนั้น ฝูงชนก็พากันตกตะลึงยิ่งกว่าเก่า
บรรพชนตระกูลเย่เลียริมฝีปาก ตอนนี้เขาอยากคุกเข่าขอเป็นศิษย์ลู่เสวียนด้วยซ้ำ
บัดซบเอ๊ย แม้จะแลดูไร้ยางอายไปบ้าง แต่หากได้อาวุธระดับจักรพรรดิ์ ได้คัมภีร์ชั้นจักรพรรดิ์มาแล้ว หน้าตาเก่า ๆ นี่จะมีประโยชน์อะไรอีก?
ทว่าพอถึงปากก็พูดไม่ออก ต่อให้เขายอมศิโรราบ ลู่เสวียนก็อาจไม่ยอมรับ
หากถูกปฏิเสธ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
เพราะลู่เสวียนมาเยือนตระกูลเย่ด้วยตนเอง ก็เพื่อเย่เฉินโดยเฉพาะ
คิดได้ดังนั้น บรรพชนตระกูลเย่จึงเลิกล้มความพยายาม
ในฐานะบรรพชนระดับกึ่งจักรพรรดิ์ เขารู้สึกอิจฉาจนแทบจะเป็นลม!
เวลานี้ เย่เฉินเก็บอำพรางลมปราณ และคารวะลู่เสวียนอย่างนอบน้อม "ท่านอาจารย์ ขอบพระคุณยิ่ง!"
ลู่เสวียนยิ้มบาง "อย่าลืมหมั่นฝึกฝน ข้าไม่มีข้อเรียกร้องใดกับเจ้า นอกจากนั้น ก็ฝึกทำอาหารเสียบ้าง"
ได้ยินดังนั้น เย่เฉินก็ซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา
นี่แหละ อาจารย์ของเขา!
มอบให้มากมาย โดยไม่ร้องขอสิ่งใด!
คัมภีร์หวงสวรรค์นี้ทรงพลังนัก เขามั่นใจว่าสามารถใช้วิชานี้กวาดล้างอัจฉริยะทั้งปวง เหยียบพวกมันขึ้นสู่จุดสูงส่ง!
พลันนั้น เย่เฉินก็ตระหนักว่า หากอาจารย์มอบคัมภีร์นี้ให้เขาอย่างง่ายดายเช่นนี้ ก็ย่อมหมายความว่าอาจารย์เหนือกว่าชายชุดฟ้าผู้นั้นมากใช่หรือไม่?
สะท้านใจ!
จิตใจของเย่เฉินคลั่งคลุ้มด้วยระลอกคลื่นมหึมา!
อาจารย์แข็งแกร่งเพียงใดกันแน่?
หรือจะเหนือล้ำขอบเขตจักรพรรดิ์ เข้าสู่สภาวะพ้นโลกาแล้ว?
ระหว่างที่เย่เฉินครุ่นคิด บรรพชนตระกูลเย่ถามขึ้นอย่างตื่นเต้น "เฉินเอ๋อ ใต้เท้าเจ้าสำนักลู่ยังให้สิ่งอื่นแก่เจ้าไหม?"
หาใช่ว่าเขาโลภ เพราะเขาอยากเบิกเนตรให้อิ่มใจ
ชั่วชีพนี้ยังไม่เคยเห็นของล้ำค่าระดับนี้ในระยะใกล้มาก่อนเลย!