“ขอเชิญบรรพชนสังหารลู่เสวียน!”
เสียงดังลั่น!
เย่เฉินใจสั่นเทา รีบกราบทูลเบื้องหน้า “ท่านบรรพชน โปรดอย่าได้ลงมือ! ท่านอาจารย์ของข้าแข็งแกร่งสุดหยั่งลึก หากพวกท่านลงมือ อาจต้องสิ้นชีพตกตายที่นี่!”
ในความคิดของเย่เฉิน ลู่เสวียนคือจอมจักรพรรดิระดับสูง!
ในสายตาของท่านอาจารย์ เกรงว่าบรรพชนตระกูลเย่ก็เป็นเพียงมดปลวก!
เขาไม่อยากให้บรรพชนสิ้นชีพที่นี่!
ความเงียบงันเพียงชั่วขณะ
สามบรรพชนตระกูลเย่ยังคงตัดสินใจลงมือ
“ตูม!”
ปราณกดดันขั้นจักรพรรดิ์อันน่าสะพรึงกลัวปะทุขึ้นดุจคลื่นยักษ์ เหนือร่างสูงหลายสิบจ้างของสามบรรพชน ลายมรรคาสุกสกาวพลุ่งพล่าน กลายเป็นทางช้างเผือกไร้ขอบเขต เบื้องหน้าพวกเขา เพลิงวิญญาณแห่งฟ้าดินครุกรุ่นปั่นป่วน ดั่งมหาสมุทรบ้าคลั่ง สามบรรพชนตระกูลเย่เตรียมกระบวนท่าสังหารโดยตรง หวังจะกำจัดเย่เฉินให้สิ้นในพริบตา
ลู่เสวียนกล่าวเรียบเรื่อย “พวกเจ้าตัดสินใจผิดพลาดแล้ว”
เขากำลังจะบดขยี้การ์ดสัมผัสจอมจักรพรรดิ์ระดับหนึ่งดาว
ทันทีทันใด
ค่ายกลพิทักษ์ตระกูลเย่เกิดคลื่นผันผวน ลวดลายค่ายกลเจิดจ้าถูกกระตุ้น
ในเสี้ยวอึดใจต่อมา
อาภรณ์กระโปรงยาวสีแดงเพลิงลอยล่องลงมา ใบหน้างามหมดจด เปล่งประกายแสงทิพย์บางเบา รูปร่างอวบอัดสมส่วนโค้งเว้างดงาม นางทอดพระเนตรลงมายังเหล่าสมาชิกตระกูลเย่เบื้องล่าง คิ้วขมวดเล็กน้อย
ผู้มาเยือนคือจีฝูเหยานั่นเอง!
เบื้องหลังนาง หวังหมานและชิงเยียนสองราชองครักษ์มังกรติดตามอย่างใกล้ชิด แผ่ปราณกดดันขั้นกึ่งจักรพรรดิอ่อนๆ
นอกจากนี้ ยังมีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิและครึ่งจักรพรรดิ์นับสิบยืนอยู่ด้านหลังหวังหมานทั้งสอง
มือหยกเรียวงามของจีฝูเหยายกขึ้น อานุภาพของแผ่นป้ายฝูเหยาถูกกระตุ้นในทันใด ลายมรรคาสุกสกาวกระจายกว้าง กลิ่นอายโบราณกาลฟุ้งตลบทั่ว
ชั่วพริบตา สามบรรพชนตระกูลเย่ตัวสั่นสะท้าน แหงนสู่ฟากฟ้า “ฝ่าบาทจักรพรรดินี พระองค์... เสด็จกลับมาแล้ว!”
จีฝูเหยาเอียงคอเล็กน้อย รับสั่งเบาๆ
เมื่อได้ยิน สามบรรพชนตระกูลเย่ประกาศก้อง “ตระกูลเย่ขอถวายการต้อนรับฝ่าบาทจักรพรรดินีเสด็จคืน!”
คำกล่าวสิ้นสุด!
สามบรรพชนตระกูลเย่คุกเข่าต่อหน้าจีฝูเหยาทันที
“ฟืบ!”
“ฟืบ!”