"พี่เฉิน ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว..."
เย่เหลียงเฉินวิญญาณแทบหลุด หนังศีรษะชาหนึบ
เขาจะตายไม่ได้!
เขาจะตายไม่ได้!
เขายังไม่ได้รับความโปรดปรานจากจักรพรรดินีฝูเหยา!
ขอเพียงได้พบจักรพรรดินีฝูเหยา เขายังมีโอกาส!
เขาทำให้เกิดปรากฏการณ์ฟ้าดินปั่นป่วน จักรพรรดินีต้องปกป้องเขาแน่!
"ฝ่าบาทจักรพรรดินี พระองค์จะเสด็จมาเมื่อใด!"
เย่เหลียงเฉินยังคงเพ้อฝันว่าจักรพรรดินีฝูเหยาจะมาช่วยเขา
คิดถึงตรงนี้
เย่เหลียงเฉินร้องขอชีวิตอย่างบ้าคลั่ง
"พี่เฉิน คือข้าเองนะ เจ้าลืมแล้วหรือ ตอนเด็กข้าเป็นลูกน้องของเจ้ามาตลอด!"
"พี่เฉิน ข้าผิดไปแล้ว ปล่อยข้าไปเถิดนะ..."
ได้ยินดังนั้น เย่เฉินก็บีบคอเย่เหลียงเฉินทันที ยกขึ้นกลางอากาศ
ในแววตาของเย่เฉินเต็มไปด้วยเจตนาสังหารที่ท่วมท้น
เห็นภาพนี้
คนในตระกูลเย่ทุกคนตกตะลึงอยู่กับที่
นี่เป็นไปได้อย่างไร?
พลังบำเพ็ญของเย่เฉินไม่ได้ตกต่ำ!
เขาอยู่ในขอบเขตจอมราชันขั้นกลาง!
เย่เหลียงเฉินเบื้องหน้าเย่เฉิน ไม่มีแม้แต่แรงจะต่อสู้!
นี่มันอะไรกัน?
พลังประหลาดลึกลับในร่างเย่เฉิน ไม่ใช่แม้แต่บรรพชนก็จนปัญญาหรือ!?
ทุกคนมองไปที่หัวหน้าตระกูล หัวหน้าตระกูลก็งุนงง เขาก็อ้าปากค้างเช่นกัน
ทันใดนั้น
ท่านผู้อาวุโสใหญ่ก็ตะโกนขึ้นทันที "เย่เฉิน มีอะไรก็ค่อยคุยกัน ค่อยคุยกัน! เราเป็นครอบครัวเดียวกัน!"
เย่เฉินหัวเราะ "เมื่อครู่พวกท่านไม่ได้พูดอย่างนี้ ข้าคือคนไร้ค่า! คนไร้ค่า!"
สิ้นเสียง!
เย่เฉินก็ขยี้คอเย่เหลียงเฉินโดยตรง
กรี๊บบ!
เย่เหลียงเฉินมองเย่เฉินด้วยความเหลือเชื่อ ลมหายใจขาดห้วงในทันที
เย่เฉินโยนศพเย่เหลียงเฉินลงจากเวทีประลองทันที แล้วมองไปที่ท่านผู้อาวุโสใหญ่อย่างเย็นชา
สีหน้าท่านผู้อาวุโสใหญ่บิดเบี้ยวน่าเกลียดน่ากลัว วิ่งพล่านขึ้นไปบนเวทีประลอง ตวาดเสียงดุดัน "ข้าจะฆ่าไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้!"
ตูม!
ท่านผู้อาวุโสใหญ่ปล่อยแรงกดดันขอบเขตนักบุญทันที พลังอันน่าสะพรึงกลัวดั่งเหวสมุทร ราวกับภูเขาหมื่นลูกโถมทับเข้าใส่เย่เฉิน
เห็นเช่นนี้ หัวหน้าตระกูลเจตนาสังหารพลุ่งพล่าน "ใครกล้าแตะต้องลูกข้า!"
ตูม!
หัวหน้าตระกูลก็ปล่อยแรงกดดันขอบเขตนักบุญออกมาเช่นกัน ทะยานขึ้นฟ้า เข้าปะทะท่านผู้อาวุโสใหญ่