เมื่อเห็นว่าโหยวเสียนก็หวังดี แถมยังมองเธอด้วยดวงตากลมโตที่กะพริบปริบ ๆ หยิงฉือจึงยอมจำนน เดินไปนั่งลงแล้วเปิดหนังสือ “คุณโหยวเสียน มีความมุ่งมั่นขนาดนี้ ทำอะไรก็สำเร็จทั้งนั้นแหละ”
โหยวเสียนยิ้ม ไม่พูดอะไร ก่อนยื่นปากกาไฮไลต์ให้ “ตรงนี้ครูบอกว่าเป็นจุดสำคัญ เธอทำเครื่องหมายไว้เองสิ จะได้จำขึ้นใจ”
สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินไปได้ไม่กี่วัน โหยวเสียนก็พบว่าเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ค่อยพูด ดูขี้เกียจเอื่อยเฉื่อยคนนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง
ตอนพักระหว่างคาบ โหยวเสียนไปเติมน้ำ พอกลับมาก็เห็นกระดาษร่างที่วางทับอยู่บนโต๊ะของหยิงฉือ ขั้นตอนการคำนวณบนนั้นกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ดูยุ่งเหยิงไร้เหตุผล ราวกับเป็นร่องรอยดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของคนทำโจทย์ไม่เป็น
แต่พอโหยวเสียนสังเกตให้ดี ก็พบว่าหยิงฉือเพียงละขั้นตอนไปหลายขั้น ทว่าแนวคิดและวิธีแก้กลับถูกต้องครบถ้วน แทบไม่ต้องเปลืองแรงก็หาคำตอบออกมาได้แล้ว
เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัยของตัวเอง ช่วงพักกลางวันวันหนึ่ง โหยวเสียนสะกิดหยิงฉือที่ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ แล้วเลื่อนแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ไปให้ “ข้อนี้ วิธีที่ครูสอนวกวนเกินไป เธอมีวิธีคิดที่เร็วกว่านี้ไหม”
ช่วงนี้หยิงฉือง่วงหนักมาก เดินไปไหนก็แทบจะหลับ เธอลืมตาขึ้นข้างหนึ่งอย่างสะลึมสะลือ มองโจทย์แล้วชี้ไปยังขั้นตอนหนึ่ง “ตรงนี้ใช้สูตรการแปลงค่าอนุมานต่อ แค่สามขั้นก็แก้ได้แล้ว”
พูดจบ ศีรษะก็โครมลงไปจูบโต๊ะอีกครั้ง
โหยวเสียนก้มหน้าลองทำตาม สองนาทีต่อมาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย วิธีที่หยิงฉือบอกใช้หาคำตอบได้จริง ๆ ด้วย
เธอก้มมองศีรษะที่อยู่ทางซ้าย ซึ่งหลับจนหางม้าฟูฟ่องราวกับดอกแดนดิไลออน เพื่อนร่วมห้องคนนี้ของเธอฉลาดเกินไปแล้วจริง ๆ ต่อให้ตัวเองตั้งใจเรียนเต็มที่แค่ไหน ก็ยังสู้หยิงฉือที่เข้าเรียนแบบไม่ใส่ใจนักไม่กี่คาบไม่ได้