“เสียดายจริง วันนั้นพวกเรากำลังแข่งกันอยู่ ไม่ได้เห็นการลงมือของนักเภสัชผู้ยิ่งใหญ่อย่างหยิงด้วยตาตัวเอง” เซเลิ่นเท่พาดขาข้างหนึ่งไว้บนเตียง เอนพิงราวเตียง น้ำเสียงเจือความเสียดายอยู่สามส่วนและความอาลัยอีกเจ็ดส่วน
โหยวเสียนยังไม่ทันได้ตอบ ฟู่ชูเจวียนก็เสริมขึ้นมาโดยไม่เงยหน้า “แต่นายแอบดูคลิปหวงจิ่งโจวคุกเข่าลงกับพื้นในเว็บบอร์ดของโรงเรียนประถมซีลาไลแห่งที่ 1 ไปแปดร้อยรอบแล้วนี่”
หน้าเซเลิ่นเท่แดงก่ำขึ้นมาทันที เขายกมือเกาท้ายทอย “ใครใช้ให้หมอนั่นหยิ่งยโสอยู่ได้ ปกติทำตัวแบบนั้น ตอนนี้ก็เลยเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าให้ไง”
“ฉันดูเพิ่มอีกสองรอบแล้วจะทำไม นี่เรียกว่าสะใจคนทั้งหลายต่างหาก”
โหยวเสียนหัวเราะออกมา เครื่องสมองแสงในมือแทบหลุด
หยิงฉือเดินออกมาจากห้องน้ำพลางเช็ดผม พอดีกับที่ได้ยินประโยคสุดท้ายเรื่อง “สะใจคนทั้งหลาย”
เธอเลิกคิ้ว มองทั้งสามคน “พวกคุณกำลังพูดถึงฉันหรือ”
“พูดถึงหวงจิ่งโจวต่างหาก” โหยวเสียนยกเครื่องสมองแสงขึ้นแกว่งให้เธอดู มุมปากยังมีรอยยิ้มที่หุบไม่ลง “คลิปที่คุณชนะเขาวันนั้น ตอนนี้ดังระเบิดอยู่ในเว็บบอร์ดของโรงเรียนประถมซีลาไลแห่งที่ 1 แล้ว”
หยิงฉือพาดผ้าขนหนูไว้บนบ่า รับเครื่องสมองแสงที่โหยวเสียนยื่นมาให้ แล้วเลื่อนหน้าจอดูสองสามครั้ง
กระทู้นั้นคึกคักจริง ๆ ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วยังปักอยู่ในหน้าคำแนะนำหน้าแรก จำนวนความเห็นมากกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก เธอกวาดตาดูช่องแสดงความคิดเห็นคร่าว ๆ มีความเห็นหลากหลายสารพัดแบบ
จี้ลีกู่ลู่: ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม หวงจิ่งโจวแพ้จริง ๆ ด้วย
เป๋าน่าผู้ร่าเริง: หวงจิ่งโจวมีด้านประจบประแจงแบบนี้ด้วยเหรอ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ…
ดอกแดฟโฟดิลไหวเอนกลางสายลม: แพ้ชนะเป็นเรื่องปกติของนักรบ หนูน้อยหวง เจอเรื่องอะไรก็จงบินต่อไปอย่างกล้าหาญนะ ส่วนฉันได้เป็นสมาชิกกองทัพฉือแล้ว