หวงจิ่งโจวยืนอยู่หลังโต๊ะปฏิบัติการ ทั้งตัวแข็งค้างราวกับถูกตอกติดกับพื้น
เขาเงยหน้าจ้องข้อมูลสองแถวบนจอใหญ่หลายวินาที สายตาเลื่อนไปมาระหว่างตัวเลขทั้งสองแถว ขวดยาที่มีสีสันสวยงาม เนื้อใสสะอาด และคุณภาพเยี่ยมขวดนั้น คือผลงานที่เขาตั้งใจหลอมอย่างประณีตอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหยิงฉือ เขาไม่กล้าประมาท นี่เป็นครั้งที่เขาตั้งใจหลอมยามากที่สุดแล้ว
หากเป็นเวลาปกติ ความบริสุทธิ์ระดับนี้ก็เพียงพอจะเอาชนะนักเรียนแผนกเภสัชของโรงเรียนประถมซีลาไลแห่งที่ 1 ได้อย่างขาดลอย
แต่วันนี้ ข้างยาของเขากลับมีขวดยาสถานะของแข็งที่สมบูรณ์แบบวางอยู่ขวดหนึ่ง ความบริสุทธิ์สูงกว่าของเขาเกือบเจ็ดเปอร์เซ็นต์
หวงจิ่งโจวหลับตาลงครู่หนึ่ง
แม้จะเพิ่งแข่งกันไปแค่รอบแรก แต่เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าการประลองครั้งนี้ไม่มีความจำเป็นต้องแข่งต่อแล้ว ในด้านการหลอมยา ฝีมือของหยิงฉือเอาชนะเขาได้ถึงสิบคน
เขายกมือส่งสัญญาณกับครูว่าตนยอมแพ้
ครูคุมสอบพยักหน้า แล้วประกาศว่าการประลองสิ้นสุดลง
ผู้ชมที่อยู่รอบ ๆ รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง พวกเขายังอยากสังเกตวิธีหลอมยาของหยิงฉืออีกสักหน่อย ไม่นึกเลยว่า...
แต่สิ่งที่มีมากกว่าคือความเสียดาย ไม่มีใครคิดว่าหวงจิ่งโจว ผู้ไม่เคยแพ้ในการเรียนวิชาเภสัชของโรงเรียนประถมซีลาไลแห่งที่ 1 จะมาพ่ายแพ้ให้กับนักเรียนแลกเปลี่ยนจากโรงเรียนอื่นในวันนี้
เสียงสัญญาณสิ้นสุดการแข่งขันยังไม่ทันจางหาย หวงจิ่งโจวก็ขยับตัวแล้ว
เขาอ้อมโต๊ะปฏิบัติการ วิ่งพรวดไปหาหยิงฉือด้วยการก้าวสามขาควบสองก้าว จากนั้นก็ไถลเข่าลงกับพื้นอย่างลื่นไหลจนเหลือเชื่อ หยุดนิ่งอยู่ข้างเท้าเธอ แล้วใช้สองมือกอดน่องเธอไว้อย่างแม่นยำ
หยิงฉือยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รู้สึกว่าขาซ้ายถูกมืออุ่น ๆ คู่หนึ่งรัดเอาไว้ พอก้มลงมอง ก็เห็นหวงจิ่งโจวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาที่ปกติเขียนไว้เต็ม ๆ ว่า “ฉันนี่แหละที่หนึ่งของจักรวาล” ตอนนี้เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ปากเบะ สีหน้าดูน่าสงสาร ราวกับลูกสุนัขทองตัวใหญ่ที่ถูกแย่งกระดูกไป