พืชพรรณบนดาวซีลาไลอุดมสมบูรณ์เกินไป ทันทีที่แผ่พลังจิตออกไป เธอก็รู้สึกว่าถูกพลังชีวิตโอบล้อมไว้ทุกด้าน ราวกับพุ่งตัวลงไปในมหาสมุทร
ผลตอบรับต่างจากดาวเซแทน 877 ที่แห้งแล้งและขาดแคลนโดยสิ้นเชิง พืชที่นี่ราวกับกำลังตอบสนองเธออย่างแข็งขัน จังหวะเต้นแผ่วเบาในกิ่งใบและรากไม้ส่งผ่านมาตามหนวดสัมผัสทางจิตของเธอทีละชั้น
ข้อมูลที่ป่าส่งกลับมาละเอียดและสับสนปนเปกัน พืชนับไม่ถ้วนกำลัง “หายใจ” ทั้งการคายน้ำของใบไม้ การดูดน้ำของราก และการไหลเวียนของน้ำเลี้ยง ข้อมูลเหล่านี้หลั่งไหลจากทุกทิศทางเข้าสู่การรับรู้ของเธอ ราวกับเครือข่ายเส้นเลือดที่ถักทอขึ้นจากชีวิตสีเขียว
เธอ “มองเห็น” เค้าโครงของป่าที่อยู่ไกลออกไป เห็นแนวสันเขาที่ทอดตัวขึ้นลง ทิศทางที่แม่น้ำไหล และหุบเขาแห่งหนึ่งซึ่งถูกโอบล้อมด้วยไม้ยืนต้นสูงใหญ่ ภายในหุบเขามีสิ่งมีชีวิตกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหว อุณหภูมิร่างกายสูงกว่าสิ่งรอบข้าง น่าจะเป็นสัตว์ดาวที่อาจารย์พูดถึง
หยิงฉือค่อย ๆ ดึงพลังจิตกลับมา ควบคุมระยะไว้ราวห้าสิบกิโลเมตร ระยะนี้ไม่สร้างภาระให้พลังจิตของเธอ และไม่ทำให้มึนงงเพราะถูกข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้ามาเหมือนเมื่อครู่
เมื่อครู่เธอแค่อยากลองดูว่าพลังจิตของตัวเองครอบคลุมได้ไกลแค่ไหน ไม่คิดเลยว่าพืชในป่าฝั่งน้ำใต้จะมีมากมายขนาดนี้ ทั้งยังส่งข้อมูลกลับมามากเกินไปจนเธอรู้สึกเหมือนถูกรีดจนแทบหมดแรง
หยิงฉือคลึงขมับที่ปวดแปลบ ก่อนควักเม็ดยา【อย่าประคองฉัน ฉันยังสู้ได้อีก】ออกจากตุ้มมิติแล้วกลืนลงไป
หลังกลืนเม็ดยาลงไป เธอก็รู้สึกถึงความเย็นสบายที่ค่อย ๆ แผ่กระจาย ช่วยขจัดความเหนื่อยล้าของพลังจิต
อาจารย์ซุนที่อยู่ข้างหน้ายังคงนำทีมเดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน เซเลิ่นเท่กับโหยวเสียนกำลังเอาหัวมารวมกันสำรวจพุ่มไม้เตี้ยที่ออกดอกสีน้ำเงินต้นหนึ่ง หยิงฉือเก็บขวดเปล่าลงในตุ้มมิติ ก่อนก้าวเท้าตามทีมไป