หอพักของโรงเรียนประถมซีลาไลแห่งที่ 1 เป็นบ้านต้นไม้หลังเล็ก ห้องละสี่คน เซเลิ่นเท่นั่งแกว่งขาทั้งสองข้างอยู่ริมเตียง “เดี๋ยวพวกเราจะไปกินอะไรกัน?”
ฟู่ชูเจวียนตบเตียงที่ตัวเองปูเรียบร้อยแล้ว “ในคู่มือการศึกษานอกสถานที่บอกว่าออกจากโรงเรียนได้ตามอิสระ จะออกไปกินข้างนอกหรือกินที่โรงอาหารของโรงเรียนก็ได้ ไม่ได้บังคับให้กินพร้อมกัน”
“งั้นพวกเราออกไปกินข้างนอกกันเถอะ” หยิงฉือตาเป็นประกาย พลิกเครื่องสมองแสงให้หน้าจอหันมา บนนั้นปรากฏโพสต์แนะนำร้านอาหารโพสต์หนึ่ง
“ร้านผักลวกนี้ได้คะแนน 4.8 ดูไม่เลวเลย”
“ไป ๆ ๆ” เซเลิ่นเท่กระโดดลงจากเตียงชั้นบนทันที
โหยวเสียนที่เดินตามหลังเธอมาเอ่ยอย่างจนใจเล็กน้อย “ใส่รองเท้าให้เรียบร้อยก่อนสิ”
เซเลิ่นเท่ก้มมองส้นรองเท้าที่สวมอยู่เพียงครึ่งเดียว ก้มลงดึงให้เข้าที่ แล้วกระโดดสองครั้งเพื่อยืนยันว่าใส่แน่นดี จากนั้นก็กระชากเสื้อคลุมบางที่แขวนอยู่ตรงหัวเตียงลงมา “เรียบร้อยแล้ว ๆ ไปกันเถอะ!”
ทั้งสี่คนเตรียมตัวเรียบร้อย เปิดประตูหอพักแล้วเดินลงบันไดวน ผนังฝังไฟเซนเซอร์สีเขียวอ่อนเอาไว้ พอเท้าเหยียบลงไป ขั้นบันไดก็สว่างขึ้นทีละขั้นเป็นแสงรูปเถาวัลย์ เส้นแสงบาง ๆ เลื้อยไปตามขอบบันได ราวกับมีเถาวัลย์สีเขียวจริง ๆ ผลิบานขึ้นอย่างเงียบงันใต้ฝ่าเท้า
ตอนเดินออกจากหอพัก ข้างนอกก็เป็นเวลาใกล้ค่ำแล้ว
ยามสนธยาของดาวซีลาไลแตกต่างจากดาวเซแทน 877อย่างสิ้นเชิง ช่วงพลบค่ำของดาวเซแทน 877จะค่อย ๆ มืดลงอย่างหม่นมัว ราวกับมีใครค่อย ๆ หรี่ไฟทีละนิด จนท้ายที่สุดเหลือเพียงแสงสลัวอึมครึม แต่ที่นี่ ท้องฟ้าไล่เฉดจากสีฟ้าอ่อนไปเป็นสีชมพูอมม่วง ขอบฟ้ายังแต้มด้วยสีส้มทองบาง ๆ ราวกับมีใครทำสีน้ำหกลงบนผืนฟ้า อ่อนโยนเหลือเกิน
โหยวเสียนหยุดฝีเท้ากะทันหัน ล้วงลูกบอลลอยสีเงินเทาขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนขึ้นไป ปีกทรงสมดุลเล็ก ๆ สองข้างเด้งออกจากตัวลูกบอล ก่อนจะลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ “เดี๋ยวก่อน ถ่ายรูปก่อน! แสงอาทิตย์ยามเย็นสวยขนาดนี้ ถ้าไม่ถ่ายก็ขาดทุนแย่เลย”