พูดแล้วก็ทำเลย หยิงฉือแอบฉีกกระดาษของเฟลมาแผ่นหนึ่ง วาดแบบร่างคร่าวๆ ลงไป แล้วก็เริ่มจัดการกับชิ้นส่วนที่เธอนำมา
ชิ้นส่วนเหล่านี้บางส่วนยังใช้งานได้ปกติ ดังนั้นต้องลอกมันออกจากเศษซากก่อน แล้วซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย
เฟลเห็นหยิงฉือจัดการได้เป็นเรื่องเป็นราว ก็อดอยากรู้ไม่ได้ เดินเข้ามาดูแบบร่างของเธอ แล้วก็เงียบไป
แบบร่างนี่ เขาแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าด้านไหนบนด้านไหนล่าง เห็นแค่ว่ามันเป็นรูปตัววาย (Y) เท่านั้น
ขอโทษที เฟลถอนความอยากรู้กลับมา แล้วไปจัดการเศษขยะที่เก็บได้ตอนเช้าต่อ
เขาคิดว่าหยิงฉือเช่าเครื่องสมองแสงและโต๊ะทำงาน เพื่อจะเรียนรู้วิธีลอกเศษซากตามเครื่องสมองแสง จะได้ประหยัดค่าแรง 1 เหรียญดาวในอนาคต เขาถอนหายใจในใจ นี่เป็นเด็กที่ฉลาดและขยันซึ่งหาได้ยาก
แค่เสียดายที่เกิดในเมืองชั้นนอก
หนังสติ๊กที่หยิงฉือทำในชาติก่อนใช้พลังงานจิตชาร์จ แต่ตอนนี้ไม่มีพลังงานจิต เธอต้องปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ โชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอเก็บโมดูลจุดระเบิดเครื่องยนต์มาได้ แบตเตอรี่เก็บพลังงานข้างในใช้เป็นพลังงานให้หนังสติ๊กแบบเหนี่ยวนำความร้อนได้
หยิงฉือสวมแว่นตานิรภัย ใช้ปากกาตัดพลาสมาค่อยๆ ลอกฉนวนชั้นนอกสุดของโมดูลจุดระเบิดเครื่องยนต์ โชคดีที่เฟลกำลังยุ่งอยู่ ไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวของหยิงฉือ ไม่งั้นคงตกใจตาย ถ้าเธอมือสั่นไปโดนแท่งพลังงานข้างใน ทั้งคู่คงได้บอกลาจักรวาล
แต่มือของหยิงฉือมั่นคงมาก มั่นคงราวกับไม่ใช่ครั้งแรกที่ถือปากกาตัดพลาสมา ทุกตัดแม่นยำ ไม่พลาด เธอแยกแบตเตอรี่เก็บพลังงานขนาดเล็กออกมาได้สำเร็จ
หยิงฉือเพิ่มโมดูลปรับแรงดันให้แบตเตอรี่ แล้วเอาไปชาร์จในเครื่องเพิ่มแรงดัน
การกระทำนี้ทำแอบๆ ตอนที่เฟลไม่สนใจ เพราะกระท่อมของเธอไม่ได้จ่ายค่าน้ำค่าไฟ ประหยัดได้เท่าไหร่ก็ประหยัด
แหล่งพลังงานหลักที่สำคัญที่สุดแก้ได้แล้ว ส่วนที่เหลือก็ง่าย หยิงฉือหยิบชิ้นส่วนอื่นๆ มาดัดแปลงเล็กน้อย หนังสติ๊กแบบเหนี่ยวนำความร้อนก็เสร็จสดๆ ร้อนๆ
ถึงรูปลักษณ์จะไม่สวยงามนัก ตัวหลักที่ดัดแปลงจากเศษซากความแข็งก็ธรรมดา แต่ผลงานจริงออกมาดีกว่าที่เธอคิดไว้ด้วยซ้ำ
ขั้นตอนสุดท้าย หยิงฉือปล่อยพลังจิตออกมา รวมเป็นมีดแหลมเส้นเล็กๆ แกะสลักอักษรพลังรวมและอักษรสายลมลงบนหนังสติ๊ก
นี่คือสิ่งที่เธอเพิ่งคิดได้ แบตเตอรี่เก็บพลังงานขนาดเล็กแทนพลังงานจิตเป็นพลังงานได้ ดังนั้น ถ้าเธอเดาไม่ผิด เธอก็ใช้พลังจิตเป็นสื่อกลาง ทำอักษรรูนให้เป็นอุตสาหกรรม ทันสมัย และเป็นสากลดวงดาวได้
หยิงฉือถือหนังสติ๊ก กระโดดลงจากเก้าอี้ เธอตัดสินใจออกไปทดสอบพลังทำลายของอาวุธใหม่ข้างนอก
หยิบลูกเหล็กออกมาเม็ดหนึ่ง ใส่ลงในช่องเก็บพลังงาน หยิงฉือหลับตาขวา เล็งไปที่แท่งโลหะสีดำก้อนหนึ่งบนกองขยะ ซึ่งอยู่ห่างออกไป 100 เมตรทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
เล็ง แล้วปล่อย พึ่บ! ลูกเหล็กพุ่งออกไป
ลูกเหล็กก็ได้มาแบบ 0 บาท วันหนึ่งตอนเก็บขยะเธอเจอกล่องไม้เล็กๆ เปิดออกมาเห็นมีลูกเหล็กหนึ่งกล่องกับเข็มกลัดหนึ่งอัน บนเข็มกลัดสลักว่า ผู้กองลู่ ฝ่ายบริหารเขต M3…… อ่านชื่อไม่ชัด แต่น่าจะเป็นของที่ระลึกของผู้กองลู่คนนี้ เพราะใต้ลูกเหล็กยังมีจดหมายลาตายเขียนด้วยลายมือ
“ขอโทษนะผู้กองลู่ ลูกเหล็กของคุณฉันขอยืมใช้ก่อน ช่วยชีวิตคนหนึ่งดีกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น คุณเป็นคนดีมาก” หยิงฉือเก็บจดหมายลาตายกับเข็มกลัดใส่กระเป๋า ตัดสินใจว่าเมื่อไหร่จะสร้างหลุมฝังศพแทนตัวให้ผู้มีพระคุณคนนี้ เพื่อตอบแทนบุญคุณลูกเหล็ก
เชื่อว่าผู้กองลู่ที่รับใช้ประชาชนคงไม่ว่าอะไร
ถ้าวิญญาณของผู้กองลู่ที่รับใช้ประชาชนยังอยู่ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรจริงๆ
เพราะตอนที่ลูกเหล็กผ่านขดลวดเหนี่ยวนำ มันถูกทำให้ร้อนจนถึงอุณหภูมิสูง ยิงเข้าที่แท่งโลหะสีดำก้อนนั้นด้วยเส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบ
ตอนที่แท่งโลหะถูกยิง มันส่งเสียง “ฉ่า” ลูกเหล็กที่ถูกทำให้ร้อนละลายทันทีตรงจุดที่สัมผัสกับแท่งโลหะ
ในเวลาเดียวกัน ลูกเหล็กก็กระจายตัวออกภายใต้ผลของอักษรพลังรวม ทำให้เกิดการโจมตีครั้งที่สอง
ส่วนอักษรสายลมลดแรงถีบกลับไปเกินครึ่ง ดีต่อร่างกายของเด็กหญิงอายุห้าขวบ
ดูเหมือนเธอเดาไม่ผิด จริงๆ แล้วใช้วิธีนี้ทำให้อักษรรูนทำงานได้
ยังไม่ทันที่หยิงฉือจะวิ่งไปดูสภาพแท่งโลหะ เฟลที่เดินตามออกมาด้วยความอยากรู้ก็ก้าวยาวๆ ไปก่อน หยิบแท่งโลหะก้อนนั้นกลับมา ยื่นให้หยิงฉือ
เห็นรูใหญ่ที่ถูกหลอมทะลุบนแท่งโลหะ จุดหลุมที่ถูกสะเก็ดไฟกระเซ็น หยิงฉือพยักหน้าอย่างพอใจ พลังทำลายและความแม่นยำดีมาก
สมกับเป็นผลงานของปรมาจารย์หลอมอาวุธ หยิงเสี่ยวฉือ ดีๆ ดีมาก
เฟลที่อยู่ตรงข้ามตกใจจนพูดไม่ออก เขาเริ่มสงสัยสายตาตัวเอง แต่อาวุธรูปตัววายที่ไม่รู้จักนี้เป็นฝีมือหยิงฉือทำขึ้นจริง ๆต่อหน้าต่อตาเขา ประดิษฐ์ขึ้นทีละชิ้นด้วยมือเปล่า
เด็กหญิงตัวเล็กที่ดูยังไม่ถึงขาเขา ขนาดซื้อเครื่องสมองแสงยังไม่ได้ต้องมาเช่ากับเขา กลับใช้วัสดุที่ลอกจากเศษขยะมาทำอาวุธที่มีพลังทำลายน่ากลัวขนาดนี้
ยุคดวงดาวไม่มีหนังสติ๊ก เฟลไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร แต่ก็ไม่ลดความที่เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อ
หยิงฉือยื่นมือเล็กๆ มาโบกต่อหน้าเฟล เพื่อเรียกสติเขา เอาเถอะ จริงๆ แล้วเธอพยายามเขย่งเท้า มือก็เอื้อมได้แค่ถึงระดับอกของเฟลเท่านั้น
“ลุงเฟล ฉันยังใช้เวลาไม่หมดทั้งบ่าย ขอคืนเหรียญดาวบางส่วนตามสัดส่วนเวลาได้ไหมคะ”
พอพูดถึงเหรียญดาว เฟลก็กลับมามีสติทันที พูดอย่างจริงจัง “ไม่ได้” เหรียญดาวที่เข้าไปในกระเป๋าเขาแล้ว ไม่มีทางเอาออกมาได้
หยิงฉือรีบถอนรอยยิ้มว่านอนสอนง่ายเดิมทันที “ก็ได้ งั้นฉันกลับไปใช้ต่อ” พูดจบก็เดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน
จ่ายเงินไปแล้ว จะไม่ใช้ให้คุ้มได้ยังไง
เฟลตกใจกับการเปลี่ยนสีหน้าอย่างไร้ความปรานีของหยิงฉือ เมื่อกี้เด็กคนนี้ยังยิ้มหวานอยู่ไม่ใช่เหรอ? เพิ่งจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูกคนเก็บขยะที่เดินเข้ามาขายขยะในสถานีรับซื้อดึงความสนใจไป
หยิงฉือคืนเครื่องสมองแสง เพราะเวลาการเช่าหมดแล้ว
เมื่อเวลาการเช่าโต๊ะทำงานยังไม่หมด หยิงฉือตัดสินใจเพิ่มแม็กกาซีนให้หนังสติ๊กแบบเหนี่ยวนำความร้อน
ความเร็วในการบรรจุกระสุนจะส่งผลต่ออัตราการยิงของเธอ ต้องปรับปรุง
หลังจากทดสอบหลายรอบ จนแน่ใจว่าหนังสติ๊กแบบเหนี่ยวนำความร้อนทุกด้านสมบูรณ์แบบแล้ว หยิงฉือมองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง กระโดดลงจากเก้าอี้ ตัดสินใจไปทำเรื่องใหญ่
หยิงฉือซ่อนหนังสติ๊กไว้ในอก เดินออกจากสถานีรับซื้อ ยืนกอดอกที่หน้าประตู ทำเสียงเย็นชา ยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย “คืนเดือนมืดลมแรง เวลาฆ่าคนวางเพลิง”
กำลังจะยกเท้าก้าว ก็รู้สึกว่าผิด รีบหันหลังกลับไปเคาะประตูสถานีรับซื้ออีกครั้ง
หัวเล็กๆ แย้มเข้ามาทางช่องประตู ยิ้มกว้างใส่เฟล “ลุงเฟล หนูอยากซื้อข้อมูลจากลุงหนึ่งอย่าง”
ไม่รู้ทำไม เฟลมองเห็นความประจบประแจงบนใบหน้าหยิงฉือได้ เม้มริมฝีปาก “พูดมา”
หยิงฉือเดินเข้าไปหาเฟล ลดเสียงถาม “หนูอยากรู้ที่อยู่ของคนตัวสูงกับเจ้าดาบในเมืองชั้นนอก”
เฟลเข้าใจทันที รู้ว่าวันนี้หยิงฉือยุ่งวุ่นวายมาทั้งหมดเพื่ออะไร คนตัวสูงกับเจ้าดาบเป็นพวกจรจัดมีชื่อในเมืองชั้นนอก ปกติอยู่ด้วยการปล้นคนแก่เด็กผู้หญิง มีคนตายเพราะพวกมันไม่รู้กี่คนแล้ว ไม่ใช่คนดีอะไร
“1 เหรียญดาว ข้อมูลของพวกมันก็แค่นี้”
“โว้ ถูกจริงๆ” หยิงฉือจ่ายเหรียญดาวอย่างสบายใจ
ทั้งสองฝ่ายรู้ดีว่าธุรกรรมนี้หมายถึงอะไร แต่ก็ยังพูดคุยกันอย่างเปิดเผย นี่ไม่ใช่การซื้อที่อยู่ แต่เป็นเงินค่าจ้างฆ่าคนชัดๆ