สองชีวิตแค่ 1 เหรียญดาวของไอ้ขยะ ปล้นเธอไปตั้ง 17 เหรียญดาว ยังจะได้ซ้อมเธออีก ตอนนี้ซี่โครงหยิงฉือยังเจ็บอยู่เลย เธอกัดฟันแน่น อิจฉาริษยาแทบคลั่ง
เฟลยกมือชี้ทิศทางให้หยิงฉือ "กระท่อมของพวกมันอยู่เขตตะวันออก หลังที่สิบสามจากทางตะวันตก ประตูสีเขียว แต่เวลานี้ปกติจะไปปล้นหรือดื่มเหล้า กลับดึกมาก"
หยิงฉือคิดว่า 1 เหรียญดาวนี้คุ้มค่าจริงๆ เธอทำสัญลักษณ์โอเคให้เฟลแล้วก็เดินจากไป ครั้งนี้ไม่หันหน้ากลับมาจริงๆ
เฟลยืนอยู่ที่เดิม งงไปหมด เอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้ต่อกันเป็นวงกลม ภาษามือนี้หมายความว่าอะไรกัน เขายิ่งดูยิ่งไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้
แต่ก็จริงนะ ปกติแล้วเด็กคนไหนจะน่ากลัวแบบหยิงฉือ อายุห้าขวบก็ประดิษฐ์อาวุธอันตรายสูงได้เอง พลังและความคุ้มค่า ยอดเยี่ยมสุดๆ
เฟลเป็นทหารปลดประจำการ หลังปลดประจำการก็หางานที่เหมาะสมไม่ได้ เลยกลับมาที่ดาวเซแทน 877 บ้านเกิด เปิดสถานีรีไซเคิลแห่งหนึ่ง ไม่คิดว่ากำไรจากสถานีรีไซเคิลจะสูงขนาดนี้ ผลประกอบการก็ดีมาก เขาหลงรักงานนี้ทันที (เพราะพ่ายแพ้ต่อเหรียญดาว)
เพราะเป็นทหารปลดประจำการ กองลาดตระเวนรักษาความสงบจึงไม่กล้าทำอะไรเขา และเขามีเอกสารครบถ้วน หาช่องโหว่ไม่ได้ แต่ได้ยินว่าร้านอื่นๆ ต้องถูกกองลาดตระเวนรักษาความสงบรีดไถเป็นประจำภายใต้ข้ออ้างต่างๆ นานา
ไม่ต้องพูดถึงพวกไอ้ตัวสูงกับเจ้าดาบที่ชอบทำแต่เรื่องชั่วร้าย สภาพแวดล้อมการทำงานในเมืองชั้นนอกของดาวเซแทน 877 ช่างลำบากจริงๆ
โชคดีที่สถานีรีไซเคิลของเขาไม่ได้รับผลกระทบมากนัก ดังนั้นราคารับซื้อของเขาจึงเป็นธรรมที่สุดในบรรดาสถานีรีไซเคิลไม่กี่แห่งในเมืองชั้นนอก
ความคิดกลับมาที่หยิงฉือ เฟลก้มหน้านึก เด็กคนนี้ด้วยพรสวรรค์ด้านเครื่องกลที่โชว์ให้เห็นวันนี้ แม้แต่โรงเรียนนายร้อยใหญ่ๆ ก็ต้องแย่งตัวเธอไปแน่นอน
เฟลถอนหายใจอีกครั้ง น่าเสียดายที่เด็กคนนี้เกิดในเมืองชั้นนอกของดาวขยะ ไม่ได้สัมผัสการศึกษาที่ดีและทรัพยากรที่ดี
ไม่อย่างนั้นอนาคตของเธอ คิดไม่ถึงเลย... เฟลส่ายหน้า ไม่คิดต่อไปอีก
หยิงฉือที่ในสายตาเฟลมีอนาคตสดใส ตอนนี้เปลี่ยนเป็นชุดดำทั้งตัว กำลังหมอบอยู่บนหลังคาบ้านของคนอื่น
ท่าทางขโมยชัดเจน หลบๆ ซ่อนๆ
สุภาพบุรุษแค้นช้าแต่ไม่ช้าเกินไป หนูน้อยฉือแค้นต้องล้างแค้นคืนนี้
หยิงฉือหมอบเฝ้าบนหลังคาของไอ้ตัวสูงกับเจ้าดาบมาสามชั่วโมงแล้ว ก้นถูกลมกลางคืนพัดจนเย็นเฉียบ แต่หัวใจของเธอเร่าร้อนมาก
เวลาผ่านไปทีละวินาที ลมกลางคืนพัดเป็นระลอก
ในที่สุด ตีหนึ่งครึ่ง ประตูสีเขียวถูกถีบเปิดด้วยความแรง
ไอ้ตัวสูงกับเจ้าดาบเมามายเบียดกันเข้าไปในกระท่อม ไม่เปิดไฟแม้แต่ดวงเดียว โซซัดโซเซล้มลงบนเตียง ไม่นานก็หลับสนิท เสียงกรนดังระงมเหมือนเครื่องยนต์เก่าสองเครื่องกำลังแข่งกัน
หยิงฉือหมอบอยู่บนหลังคา ดวงตาสีดำอมม่วงมองลงไปผ่านช่องว่างกระเบื้อง เป็นประกายวาววับ เหมือนสัตว์กลางคืนที่ล็อกเป้าหมายเหยื่อแล้ว
ได้เวลานี้แล้ว หยิงไป๋ฉือ!
หยิงฉือมือซ้ายจับตัวยาง มือขวาดึงสาย เล็ง——
ตลอดกระบวนการไม่ถึงสองวินาที เสียงตัดอากาศแผ่วเบาแทบไม่ได้ยินสองครั้ง ไอ้ตัวสูงกับเจ้าดาบยังไม่ทันได้ร้องแม้แต่คำเดียว ก็ถูกลูกเหล็กทะลุหัวใจ สิ้นใจไปรายงานตัวยังจักรวาล
ยิงทีละคนทีละปัง ประสิทธิภาพสูงสุด
เพราะต้องปฏิบัติการกลางคืน หยิงฉือเสริมอักขระกันเสียงให้หนังสติ๊กอีกอันหนึ่งตอนบ่าย ตอนนี้ทั้งกระท่อมเงียบสนิทผิดปกติ เสียงหายใจของทั้งคู่ก็ขาดหายไปในวินาทีนั้น เหมือนสายกีตาร์ที่ถูกตัด แม้แต่เสียงก้องยังไม่ทันสั่นสะเทือน
หยิงฉือหมอบอยู่บนหลังคาอีกห้าวินาที เพื่อความแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จึงค่อยๆ ปีนลงมา กระท่อมเตี้ยมาก เธอลดเสียงลงให้เบาที่สุดเท่าที่ทำได้ ตอนลงพื้น แล้วนวดก้นตัวเอง เริ่มค้นศพ
ห้านาทีต่อมา หยิงฉือเสียหลัก
เธอนั่งยองๆ บนพื้น จ้องเหรียญดาวไม่กี่เหรียญในฝ่ามือ ราวกับวิญญาณถูกดูดออกไป มีแค่ 5 เหรียญดาวเองหรือ! _(´ཀ`"∠)_
แล้ว 17 เหรียญดาวของเธอหายไปไหน?!
แม่เจ้า ไอ้โง่สองคนนี้ พอปล้นได้เหรียญดาวก็ใช้ทันที ค้นทั้งกระท่อมแล้วยังเจอแค่ 5 เหรียญดาว ขายจนยากจนกว่าเธออีก รอบนี้ขาดทุนยับเยิน
หยิงฉือโกรธจนหัวสมองตื้อ สายตามองอย่างชาๆ ผ่านคนสองคนที่ "หลับ" อยู่อย่างสงบบนเตียง นิ่งไปสองวินาที ก็หยิบถุงมือจากกระเป๋ามาใส่ แล้วตบคนละที สลับกันทั้งสองข้าง แรงไม่น้อย
"ไอ้ขี้แพ้สองคน ถุย"
นักฆ่าระดับสูงไม่พูดพล่ามตอนศัตรูยังมีชีวิต แต่จะพูดจาใส่ศพหลังจากเรื่องจบลง เป็นพิธีรีตอง
หยิงฉือเชี่ยวชาญเรื่องนี้ แน่นอน เธอจะไม่มีวันยอมรับว่านี่คือความขี้ขลาด
ยังไงก็ตาม แค้นใหญ่ได้รับการล้างแค้นแล้ว อารมณ์หยิงฉือดีขึ้นเล็กน้อย
ฉวยโอกาสที่ไม่มีใครสนใจ กลางคืนกำลังมืดมิด หยิงฉือแอบย่องออกจากกระท่อมเขตตะวันออก ระหว่างทางกลับเขตตะวันตก เธอเก็บขยะดีๆ สองสามชิ้นใส่ถุงเก็บขยะ เพื่อปิดบังการกลับบ้านดึก
ถึงแม้ไม่แน่ว่าจะมีใครสนใจว่าเด็กอายุห้าขวบจะไปที่ไหนตอนดึกดื่น แต่ความรอบคอบคือบทเรียนบังคับของนักฆ่าระดับสูง
ระหว่างทางกลับกระท่อม หยิงฉือบังเอิญเจอเวยล่าพอดี
เวยล่าเก็บขยะทุกวัน เช้าออกเย็นกลับ หยิงฉือไม่คิดว่าจะมาเจอเธอตอนตีหนึ่งแบบนี้ ตอนนี้เจอกันกะทันหัน อ้าปากอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ปิดปากลง
เดิมทีอยากจะพูดเรื่องที่ยืมชื่อพวกมันที่ไอ้ตัวสูงกับเจ้าดาบ แต่พอคิดได้ว่าคนตายแล้ว ก็ไม่มีอะไรจะพูด
หยิงฉือลูบเหรียญดาวในอก หยิบออกมา 10 เหรียญยื่นให้เวยล่า "พี่เวยล่า ขอบคุณที่ดูแลฉันกับยายมาโดยตลอด"
ตอนยายฟัวเอ่อร์ตี้ตาย เวยล่าคือคนที่พาเสี่ยวฮวาที่ตื่นตระหนกไม่รู้จะทำยังไง ขุดหลุมฝังยายฟัวเอ่อร์ตี้
หยิงฉือตื่นนอนแล้วไม่ออกไปเก็บขยะ เธอเปิดดูเงินเก็บของตัวเอง "สูงถึง" 22 เหรียญดาว
เธอตัดสินใจว่าวันนี้จะไปเขตการค้า จ่ายค่าน้ำค่าไฟ แล้วซื้อสารอาหารกลับมา
ยังไงก็ตาม ความต้องการเร่งด่วนที่สุดของเธอตอนนี้คืออาบน้ำ
เขตการค้า
พนักงานสวมแว่นตากรอบสีชมพูรูปผีเสื้อ แต่คำพูดกลับเย็นชามาก "ค่าไฟเดือนละ 3 เหรียญดาว ค่าน้ำเดือนละ 5 เหรียญดาว ไม่ลดราคา จ่ายแล้วเปิดใช้ได้ทันที"
ค่าน้ำค่าไฟเดือนละ 8 เหรียญดาว แพงมาก หยิงฉือล้วง 4 เหรียญจากรองเท้าข้างซ้าย และอีก 4 เหรียญจากข้างขวา ยื่นให้พนักงาน
ตั้งแต่ถูกปล้นครั้งนั้น เธอก็รู้ว่าความร่ำรวยไม่ควรเปิดเผย และไม่ควรเก็บไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียว
พนักงานมองหยิงฉือ แล้วมองเหรียญดาวในมือ แม้ในใจจะสาปแช่ง แต่จรรยาบรรณวิชาชีพที่ดีทำให้เธอรับเหรียญมาโดยไม่สีหน้าเปลี่ยน
หยิงฉือทำเป็นมองไม่เห็นรอยยิ้มแข็งทื่อของพนักงาน รู้สึกผิดเล็กน้อย หันไปเดินไปร้านค้า
ร้านค้าขายแค่ของใช้จำเป็นพื้นฐาน หยิงฉือกวาดตามองราคา หัวใจเย็นลงเรื่อยๆ
หมวดอาหาร: ข้าวต้ม 1 เหรียญดาว/จิน; น้ำขวด 1 เหรียญดาว/ขวด; สารอาหาร 5 เหรียญดาว/หลอด; ผลไม้ 20 เหรียญดาว/ผล
หมวดเครื่องนุ่งห่ม: ผ้าเช็ดตัว 3 เหรียญดาว/ผืน; ถุงมือ 10 เหรียญดาว/คู่; รองเท้า 30 เหรียญดาว/คู่; ผ้าห่ม 40 เหรียญดาว/ผืน; เสื้อผ้าทั้งชุดแบ่งตามขนาดเป็น 30, 50, 60, 70 เหรียญดาว
หมวดเบ็ดเตล็ด: ถุงเก็บขยะ 2 เหรียญดาว/ใบ; ชุดอุปกรณ์อาบน้ำ (รายเดือน) 6 เหรียญดาว/ชุด; คีมเก็บขยะ 10 เหรียญดาว/อัน; ชุดเครื่องมือบ้าน 50 เหรียญดาว/ชุด; กระเป๋าเป้อเนกประสงค์ 50 เหรียญดาว/ใบ; รถเข็นเล็ก 80 เหรียญดาว/คัน
หมวดเฟอร์นิเจอร์... พอถึงหมวดเฟอร์นิเจอร์หยิงฉือไม่กล้าดูต่อ เลขศูนย์เยอะเกิน ทำร้ายจิตใจเด็กน้อยของเธอ
หลังจ่ายค่าน้ำค่าไฟ ยอดเงินคงเหลือ 14 เหรียญดาว กัดฟันซื้อสารอาหารหนึ่งหลอด ผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน และชุดอุปกรณ์อาบน้ำหนึ่งชุด
ชั่วข้ามคืนกลายเป็นคนจน กระเป๋าเปล่ากว่าหน้าตัวเอง เปล่าจนเหมือนถูกวัวเลีย
หยิงฉือเริ่มตื่นตระหนกกับความอยู่รอด ความรู้สึกแบบนี้ ถ้าไม่เคยจนมาก่อนจะไม่มีวันเข้าใจ (หน้าสลด)
เธอเอาไปส่งของที่ซื้อกลับกระท่อมก่อน กลัวถูกปล้น พอเช็คว่าบ้านมีน้ำมีไฟแล้ว หยิงฉือก็คว้าถุงเก็บขยะออกไปอีกครั้ง
ขยันหากินนะทุกคน
หยิงฉือเก็บขยะไปด้วย ด่าไอ้ตัวสูงกับเจ้าดาบอยู่ในใจไปด้วย ทำให้เธอเสียหาย 12 เหรียญดาว
การมีชีวิตอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย เสี่ยวฉือถอนหายใจ