“ก่อนหน้านี้ฉันค้นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ดูแล้ว ยาแบบของแข็งไม่ได้ไม่เคยปรากฏมาก่อน สมัยที่วิชาเภสัชเพิ่งถือกำเนิด กรณีแบบนี้พบได้ค่อนข้างบ่อย แต่ส่วนใหญ่มีรูปทรงไม่สม่ำเสมอ ฤทธิ์ยาก็ไม่เสถียร จึงถูกเรียกรวมกันว่ายาล้มเหลว”
“หลังจากวิชาเภสัชเข้าสู่ช่วงพัฒนาอย่างรวดเร็ว และสูตรยาถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ยาแบบของแข็งก็ไม่ปรากฏอีกเลย แม้แต่ยาล้มเหลวก็ยังมีสภาพเป็นของเหลวทั้งหมด”
“กรณีของเธออาจเกี่ยวข้องกับสรีระส่วนบุคคลก็ได้ แต่ยาที่เธอหลอมออกมามีฤทธิ์สูงกว่ายาทั่วไปมาก นี่เป็นเรื่องดี”
สวีจือเวย์หยิบขวดยากลั่นไม่กลั้นฉันขึ้นมา พิจารณาอย่างละเอียดใต้แสงไฟอยู่ครู่หนึ่ง “ถึงจะมีรูปร่างต่างจากยาทั่วไป แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา นี่คือพรสวรรค์ของเธอ”
“หยิงฉือ แค่เส้นทางที่เธอเดินไม่เหมือนคนอื่นเท่านั้น”
หยิงฉือกะพริบตาปริบ ๆ ดูท่าในเวลาอันสั้นคงยากจะไขปริศนาว่าทำไมตัวเองถึงหลอมยาเม็ดในยุคดวงดาวได้
ใช่แล้ว หยิงฉือไม่ได้มองการหลอมยาเป็นวิชาแยกต่างหากอีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเก่า ในยุคดวงดาวยังหลอมยาเม็ดได้ เท่จะตายไป ไม่ใช่หรือไง
หยิงฉือถามถึงเรื่องที่ตัวเองกังวลที่สุดในตอนนี้ “คุณครูสวี แล้วรูปทรงยาของฉันจะผ่านการสอบใบอนุญาตนักเภสัชระดับเริ่มต้นได้ไหมคะ”
ถ้าการสอบใบอนุญาตนักเภสัชระดับเริ่มต้นไม่รับรองยาเม็ดของเธอ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอก็คงเสียแรงเปล่าจริง ๆ
สวีจือเวย์วางขวดยาลง แล้วตบไหล่หยิงฉือเบา ๆ “ตราบใดที่เครื่องวิเคราะห์รีเอเจนต์รับรองยาของเธอ ก็แปลว่าไม่มีปัญหา”
“ไม่ต้องกังวล พรสวรรค์ของเธอหาได้ยากมาก”
นักเภสัชหลายคนแม้จะสอบได้ใบอนุญาตนักเภสัชระดับเริ่มต้นแล้ว ก็ยังผลิตยาให้ได้อย่างสม่ำเสมอได้ยาก ยาที่เชี่ยวชาญก็มีเพียงสามถึงห้าชนิดเท่านั้น ต้องหลอมยาเป็นเวลานานและสรุปประสบการณ์จากความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงจะผลิตยาได้อย่างสม่ำเสมอและเรียนรู้ยาชนิดใหม่ ๆ ต่อไปได้