นึกถึงคำที่สวีจือเวย์เคยบอกว่าให้ทำตัวเงียบ ๆ หยิงฉือจึงเอาหนังสืออย่าง《หลักการพฤกษศาสตร์》กับ《พลังงานเภสัชวิทยา》มาห่อปกอีกชั้น
มองจากภายนอก ใครก็ไม่มีทางรู้ว่าที่เธออ่านจริง ๆ คือแนวข้อสอบนักเภสัช
หยิงฉือรู้สึกว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะจริง ๆ
ตลอดหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทุกครั้งที่ฟู่ชูเจวียนเห็นหนังสือที่หยิงฉือกอดอยู่ในอ้อมแขน หางตาก็กระตุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
วันนี้เป็น《ทั้งจักรวาลดาวกำลังกระซิบว่าฉันบ้าแล้ว》พรุ่งนี้ก็เปลี่ยนเป็น《เกิดใหม่เป็นลูกสาวผู้มั่งคั่งที่สุดในจักรวาลดาวที่ตายก่อนวัยอันควร》ฉูดฉาดจนแทบมองไม่ไหว
ฟู่ชูเจวียนคิดไม่ตก คิดไม่ตกจริง ๆ ว่าสมองน้อย ๆ ของหยิงฉือคิดอะไรอยู่ทุกวัน
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ หยิงฉืออ่านอย่างตั้งใจมาก แถมยังจดโน้ตเป็นระยะ ๆ จนเรียกความสนใจใคร่รู้จากเพื่อนร่วมชั้นได้ไม่น้อย
ถึงขั้นมีเพื่อนร่วมชั้นเปิดกลุ่มย่อยขึ้นในฟอรัม “ฉันยินดีทุ่มเทแรงกายเพื่อขนมปัง” เพื่อพูดคุยกันโดยเฉพาะว่า “อัจฉริยะอันดับสองของนักเรียนปีหนึ่งอ่านนิยายเรื่องอะไรกันทุกวัน”
พอกระทู้เปิด ก็มีคนเข้ามาตอบกันล้นหลาม
เพื่อนร่วมชั้นไม่น้อยเลียนแบบวิธีของอัจฉริยะ พากันซื้อนิยายเล่มเดียวกันมาอ่าน แต่คนที่ซื้อมาได้ทันโพสต์ข้อความไว้ในกลุ่มเพียงประโยคเดียวว่า “อัจฉริยะก็สมเป็นคุณจริง ๆ” ก่อนจะหายไปจากฟอรัม
กลับยิ่งทำให้คนอีกมากเชื่อสนิทใจว่า ในนิยายเหล่านั้นต้องซ่อนเคล็ดลับการเรียนที่ไม่มีใครรู้ไว้อย่างแน่นอน
ทั้งโรงเรียนประถมดาวชั้นปีหนึ่งเกิดกระแสอ่านนิยายขึ้นมา ทุกคนบ่นว่าเนื้อเรื่องน้ำเน่า แต่ก็ยังอดใจไม่ไหว ต้องอ่านต่อไป
ส่วนหยิงฉือผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย เธอกำลังซุกตัวอยู่ในห้องปรุงยาของตึกสกัดสมุนไพร ใช้ชีวิตสงบสุขตามลำพังกับหม้อเผา