ตอนนี้การไปสถานีรีไซเคิลของเฟลสำหรับหยิงฉือคุ้นเคยราวกับกลับบ้านตัวเอง เธอเงยหน้ามองเหล่าคนเก็บขยะที่กำลังต่อแถวรอรับเงินอยู่หน้าสถานีรีไซเคิล แล้ววางถุงเก็บขยะลงบนพื้นเพื่อจองคิวให้ตัวเอง ส่วนตัวเองก็ไปหาเก้าอี้มานอนเอนกายอย่างไม่เป็นท่า
เฟลหันกลับมาเห็นวันนี้หยิงฉือดูเกียจคร้านไร้เรี่ยวแรง ราวกับไม่มีชีวิตชีวา
เขาไม่รู้ไปค้นผ้าห่มผืนเล็กมาจากไหน เอามาคลุมให้หยิงฉือโดยไม่พูดอะไร แล้วก็หันกลับไปทำงานต่อ
เพื่อให้หลุดพ้นจากความยากจน ช่วงหลายวันนี้หยิงฉือเก็บขยะวันละเต็มหกชั่วโมง จนรู้สึกว่าคุณธรรมอันดีงามบางอย่างของตัวเองกำลังเลือนหายไปอย่างเงียบ ๆ
ทำงานนานเข้า ใคร ๆ ก็เป็นบ้าได้ทั้งนั้น
หลายวันก่อนหยิงฉือช่วยเฟลดัดแปลงเครื่องสแกนขนาดกลางของเขา ตอนนี้ประสิทธิภาพของเครื่องสแกนเพิ่มขึ้นมาก ไม่นานก็ถึงคิวถุงเก็บขยะของหยิงฉือ
แน่นอนว่าเธอไม่ได้ทำงานให้ฟรี ค่าตอบแทนคือได้ใช้เครื่องสมองแสงวันละหนึ่งชั่วโมงติดต่อกันหนึ่งสัปดาห์
เฟลมองข้อมูลการคิดเงินบนจอแสง รูม่านตาหดเล็กน้อย เขาไม่ได้คิดเงินเหรียญดาวให้หยิงฉือต่อหน้าคนอื่น แต่สแกนขยะของคนถัดไปที่นำมารีไซเคิลต่อ
“7 เหรียญดาว”
“13 เหรียญดาว”
……
“10 เหรียญดาว”
……
หลังคิดเงินให้คนเก็บขยะคนอื่นเสร็จ สถานีรีไซเคิลที่เมื่อครู่ยังดูค่อนข้างแออัดก็พลันเงียบลง
“วันนี้คุณเก็บระบบพลังงานได้ชิ้นหนึ่ง รู้ตัวไหม”
หยิงฉือยังคงดูไร้เรี่ยวแรงเหมือนเดิม เธอพยักหน้า
“ถ้าเอามารีไซเคิล ฉันให้คุณได้มากที่สุดแค่ 210 เหรียญดาว แต่ระบบพลังงานชิ้นนั้นสมบูรณ์มาก ยังใช้งานได้ตามปกติ คุณแน่ใจนะว่าจะไม่เก็บไว้เอง”
ด้วยความสามารถของหยิงฉือ เธอสามารถนำระบบพลังงานชิ้นนี้ไปสร้างอาวุธได้สบาย ๆ อย่างไรเสีย ระบบพลังงานที่สมบูรณ์ขนาดนี้ หากซื้อบนเน็ตดาว ราคาก็ไม่ต่ำกว่าหลักพันแน่นอน
หยิงฉือโบกมือปฏิเสธ