คุณเหยียนอวี้ถิงได้ยินเสียงก็เดินมาเปิดประตู ก่อนทักทายอย่างกระตือรือร้นว่า “เสี่ยวฉือมาแล้วเหรอ เข้ามานั่งเร็ว”
“สวัสดีค่ะป้าเหยียน” พอเห็นผู้ใหญ่ หยิงฉือก็รีบทำตัวเรียบร้อย เผยรอยยิ้มที่ดูไร้พิษภัย
“ดี ๆ ๆ ไปเรียนมาเหนื่อยแย่เลยนะเสี่ยวฉือ มานั่งเร็ว วันนี้ป้าทำของอร่อยไว้ด้วย”
หยิงฉือรีบนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร เวยล่ายัดชามใบเล็กสีชมพูใส่อ้อมแขนหล่อน แล้วหยิกแก้มยุ้ย ๆ ของหล่อนเบา ๆ “ดูท่าทางจะกินดีที่โรงเรียนนะ อ้วนขึ้นนิดหน่อยแล้ว”
“ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ หนูสูงขึ้นด้วย”
“จริงด้วย” หยิงฉือล้วงกระเป๋าเป้ หยิบ【เงินกู้ชะตากรรม】,【ยากลั่นไม่กลั้นฉัน】,【เชิญดื่มนมสักคำ】ออกมา
“ป้าเหยียนคะ พวกนี้เป็นยาที่หนูหลอมเองทั้งหมดเลย ถ้าป้าไม่รังเกียจ ลองดูได้นะคะ”
เหยียนอวี้ถิงถูกยาที่หยิงฉือหยิบออกมายัดใส่อ้อมแขนจนเต็ม ไม่รู้จะทำอย่างไรดี “จะได้ยังไงกัน ป้ารู้ว่ายาแพงมาก เก็บไว้ใช้เองเถอะ”
หยิงฉือรู้ว่าเหยียนอวี้ถิงสุขภาพไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งยังบาดเจ็บจากการคลอดลูก หลายปีมานี้ทำงานหนักจนสะสมเป็นโรคเรื้อรัง รักษาได้ยาก ยาที่หล่อนหลอมขึ้นมาตอนนี้อาจไม่ช่วยก็ได้ แต่อย่างน้อยลองดูก่อนก็ยังดี
“ป้ากินเล่นเหมือนลูกอมก็ได้ค่ะ ยังไงหนูก็เป็นคนหลอมเอง มีให้ป้ากินไม่อั้นเลย”
เหยียนอวี้ถิงหันไปมองเวยล่าลูกสาว เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าถึงไม่ปฏิเสธอีก “ได้ งั้นป้ารับไว้นะ ขอบใจนะเสี่ยวหยิงฉือ”
หยิงฉือชี้ไปที่【เงินกู้ชะตากรรม】 “ป้ากินเม็ดนี้ก่อนนะคะ แล้วค่อยกินอีกสองเม็ดพร้อมกัน เผื่อมีเม็ดไหนได้ผลขึ้นมา”
ถ้าไม่ได้ผลจริง ๆ หล่อนค่อยกลับไปศึกษาดูว่าจะหลอมยาที่ช่วยให้ร่างกายฟื้นคืนชีวิตชีวาได้ไหม ตอนนั้นคลินิกบอกว่าต้องใช้เงินถึงสองแสนห้าหมื่นเหรียญดาวถึงจะรักษาโรคของเหยียนอวี้ถิงได้ ลองใช้ยาดูก็ไม่เสียหายอะไร หากได้ผลขึ้นมา เวยล่าพี่สาวก็ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้