หลังมื้ออาหาร เฉินเป่ยเสวียนก็ทำเรื่องที่แทบไม่เคยทำขึ้นมา เขาไม่ได้พุ่งเข้าห้องไปเล่นเกมเหมือนทุกครั้ง แต่กลับนั่งบนโซฟาเก่าในห้องรับแขก พูดคุยกับพ่อแม่
เฉินเจี้ยนกั๋วนั่งดูข่าวอยู่ข้าง ๆ ส่วนเซียวเหวินเฟิงกำลังเก็บถ้วยชาม เฉินเป่ยเสวียนก็ชวนคุยเป็นพัก ๆ
ถามว่าช่วงนี้โรงงานของพ่อยุ่งไหม ถามแม่ว่าราคาหมูในตลาดขึ้นหรือเปล่า ถามว่าทั้งสองคนสุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง และถามว่าเครื่องปรับอากาศเก่าในบ้านจะทนไปจนหมดหน้าร้อนปีนี้ไหวไหม
ตอนแรกเฉินเจี้ยนกั๋วก็แค่ขานรับส่ง ๆ อยู่สองสามคำ แต่ต่อมาก็ทนไม่ไหว วางรีโมตลงบนโต๊ะกลาง แล้วหันมามองเฉินเป่ยเสวียนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าสงสัย
“วันนี้แกเป็นอะไรไป ปกติเอาไม้สามท่อนมาง้างปากยังไม่ยอมพูดสักคำ วันนี้ทำไมพูดมากนัก ไปก่อเรื่องข้างนอกมาหรือไง?”
เซียวเหวินเฟิงชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัวพร้อมถ้วยชามที่ล้างแล้วกองหนึ่ง ก่อนจะซ้ำเติมว่า “ฉันก็ว่าใช่ ไม่มีเรื่องก็ไม่ประจบสอพลอ ต้องมีอะไรไม่ดีแน่ ๆ ว่ามา ไปขว้างกระจกบ้านใครแตก หรือไปทะเลาะกับเพื่อนร่วมชั้นอีกแล้ว?”
เฉินเป่ยเสวียนเอนพิงโซฟา ไขว่ห้าง ยิ้มพลางกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้หรือไงที่ลูกชายของพวกคุณจะรู้จักโตขึ้นมาสักที พวกคุณไม่เชื่อใจกันเลยนะ”
เฉินเจี้ยนกั๋วกับเซียวเหวินเฟิงสบตากัน ก่อนจะพูดพร้อมกันว่า “ไม่เชื่อ”
ถึงจะพูดอย่างนั้น มุมปากของเฉินเจี้ยนกั๋วก็ยังอดยกขึ้นนิด ๆ ไม่ได้
เซียวเหวินเฟิงหันกลับไปเช็ดถ้วยชามต่อ มือที่ขยับอยู่ดูคล่องแคล่วขึ้นไม่น้อย ทั้งยังฮัมเพลงเก่าที่ไม่รู้ว่ามาจากยุคไหน
ครอบครัวสามคนพูดคุยกันไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม