ขั้นแก่นทอง!
ในโลกบำเพ็ญเซียนของหัวเซี่ย ผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองล้วนยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด แต่ละคนล้วนเป็นเป้าหมายที่ขุมกำลังใหญ่และหน่วยงานรัฐต่างแย่งกันดึงตัวอย่างสุดกำลัง
บุคคลเช่นนี้จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวในเมืองเล็ก ๆ อย่างเทียนหนาน แถมยังหาห้องลับของเขาพบอีก...
ชายวัยกลางคนสูดหายใจลึก บังคับให้ตัวเองสงบลง จากนั้นประสานหมัดทั้งสองข้าง คารวะตามธรรมเนียมมาตรฐานระหว่างผู้บำเพ็ญอย่างนอบน้อม
“ผู้อาวุโส ผู้น้อยเป็นผู้อำนวยการสำนักบริหารการบำเพ็ญเซียนแห่งเมืองเทียนหนาน ซ่งเหวินซาน ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสมาเยือน ผู้น้อยมิได้ออกมาต้อนรับ ต้องขออภัยด้วย ผู้อาวุโส...มีสิ่งใดจะสั่งการหรือขอรับ?”
เฉินเป่ยเสวียนพยักหน้าเล็กน้อย พลางคิดว่าคนผู้นี้รู้กาลเทศะดี ช่วยให้เขาประหยัดเวลาไปไม่น้อย
เขาโบกมือแล้วกล่าวว่า “ผู้อำนวยการซ่ง ขอแนะนำตัวก่อน ฉันไม่ใช่คนของหน่วยงานรัฐแห่งไหน และไม่ใช่ศิษย์ของตระกูลเร้นกายตระกูลใด ฉันเป็นเพียงผู้บำเพ็ญอิสระ”
ซ่งเหวินซานชะงักไปครู่หนึ่ง
ผู้บำเพ็ญอิสระ?
ไม่พึ่งทรัพยากรจากรัฐ ไม่อาศัยรากฐานของตระกูล ฝึกฝนด้วยตัวคนเดียวจนมีระดับอย่างน้อยขั้นแก่นทองงั้นหรือ?
พรสวรรค์เช่นนี้...ต้องเหนือชั้นเพียงใดกัน?
เขาทำงานในสำนักบริหารการบำเพ็ญเซียนมาหลายปี พบเจอผู้บำเพ็ญมาไม่น้อย แต่ไม่เคยพบผู้บำเพ็ญอิสระที่ไปถึงระดับนี้ได้แม้แต่คนเดียว
การเป็นผู้บำเพ็ญอิสระหมายถึงไร้เส้นปราณ ไร้โอสถ และไร้ผู้ชี้แนะ ต้องดิ้นรนคลำทางในโลกสามัญด้วยตนเอง ลำพังจะไปถึงขั้นสร้างฐานได้ก็เหมือนบรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงขั้นแก่นทอง