คาบเรียนที่สามของช่วงบ่าย เฉินเป่ยเสวียนกับเพื่อนร่วมชั้นทยอยกลับเข้าห้องเรียน
ทันทีที่เขานั่งลง คนรอบข้างก็พากันกรูเข้ามาล้อมเป็นวง
เด็กผู้หญิงหลายคนยืนล้อมอยู่ข้าง ๆ ต่างพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ในสนามกีฬาเสียงเจี๊ยวจ๊าว
แต่ไม่นาน ความสนใจของทุกคนก็หันไปอยู่กับปัญหาที่กำลังจะตามมา
“เฉินเป่ยเสวียน นายไปบอกครูเถอะ”
“นายก็ได้ยินคำพูดของหลิวฮ่าวตอนเดินไปแล้วนี่ เขาต้องเรียกคนมาแน่ พวกวัยรุ่นนักเลงพวกนั้นลงมือหนักไม่รู้จักยั้ง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?”
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันเห็นด้วย อู๋เสี่ยวลี่พยักหน้าหงึก ๆ บอกว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอเคยถูกพวกวัยรุ่นนักเลงดักทำร้าย คนพวกนั้นพกอาวุธติดตัวกันทั้งนั้น ไม่กลัวว่าจะเกิดเรื่องเลยสักนิด
เด็กหนุ่มอีกคนรับคำว่า เรื่องแบบนี้บอกครูไม่ใช่เรื่องน่าอาย ยังไงพวกนั้นก็เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ทั้งแย่งอุปกรณ์กีฬาแล้วยังลงมือทำร้ายคน หากแจ้งฝ่ายปกครอง พวกนั้นก็เป็นฝ่ายผิดอยู่ดี
ยังมีคนเสนอให้ไปหาหัวหน้าระดับชั้นโดยตรง บอกว่าพวกหลิวฮ่าวกร่างในโรงเรียนมานานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งเป็นวันนี้ น่าจะมีคนจัดการพวกเขาเสียที
ซุนโรวนั่งอยู่บนเก้าอี้ว่างข้างเฉินเป่ยเสวียน อู๋เสี่ยวลี่เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอเป็นฝ่ายขยับที่ให้
เธอแทบไม่ได้พูดอะไร เอาแต่นั่งฟังทุกคนช่วยกันออกความเห็นอย่างเงียบ ๆ
เมื่อคนอื่นพูดกันจนแทบหมดแล้ว เธอจึงหันข้างมองเข้าไปในดวงตาของเฉินเป่ยเสวียน “ฉันว่าทุกคนพูดถูกนะ บอกครูไว้หน่อยดีกว่า”
เฉินเป่ยเสวียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กวาดตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยรอบตัว ก่อนจะหยุดลงที่ซุนโรว
เขายิ้ม พลางโบกมือ “ไม่เป็นไร ทุกคนไม่ต้องห่วง”
“รับมือกับคนแบบนี้ก็ต้องใช้กำลังปราบกำลัง วันนี้นายไปฟ้องครู แล้วครูจะทำอะไรเขาได้? มากที่สุดก็แค่เรียกไปอบรม พอหันหลังเขาก็พาคนมาดักนายอีก แถมยังจะยิ่งกำเริบกว่าเดิม”
“ต้องอัดให้เขายอมสยบและกลัวจนเข็ดในครั้งเดียว ทำให้แค่ได้ยินชื่อนายก็ขาอ่อนเหมือนร่างกายตอบสนองไปเอง แบบนั้นต่อไปเขาถึงจะไม่กล้ามาหาเรื่องอีก”