หลิวฮ่าวกลับถึงบ้านตอนเกือบสี่ทุ่มครึ่งแล้ว
เขาค่อย ๆ ใช้กุญแจไขประตูอย่างเบามือ นึกว่าป่านนี้พ่อแม่คงเข้านอนกันหมดแล้ว แต่พอเปิดประตูเข้าไป ไฟในห้องนั่งเล่นยังสว่างอยู่
แม่ของเขานั่งอยู่บนโซฟา สวมเสื้อไหมพรมตัวเก่าคลุมไหล่ พอเห็นเขาหน้าเปื้อนเลือด สันจมูกมีพลาสเตอร์แปะเอียง ๆ ชุดนักเรียนก็เปื้อนเลือดเป็นปื้น นางก็ผุดลุกขึ้นจากโซฟาทันที รีบวิ่งเข้ามาหาโดยยังสวมรองเท้าแตะไม่เรียบร้อย
“ฮ่าวฮ่าว! ลูกเป็นอะไรไป! ไปทะเลาะกับใครมาเหรอ? ใครทำลูก? แจ้งตำรวจ! รีบแจ้งตำรวจเร็ว!”
แม่หลิวร้อนใจจนเสียงสั่น มือทั้งสองประคองใบหน้าลูกชายไว้ พลิกดูซ้ายขวาอย่างห่วงใย ดวงตาแดงก่ำขึ้นในพริบตา
พ่อหลิวรีบเดินออกมาจากห้องนอนเช่นกัน เขาสวมแว่นสายตายาว สีหน้าเขียวคล้ำ พออ้าปากก็ถามทันทีว่าลูกถูกรังแกที่โรงเรียนหรือเปล่า อยู่ห้องไหน แล้วครูประจำชั้นชื่ออะไร
หลิวฮ่าวเบี่ยงหน้าหนีอย่างหงุดหงิด หลบมือแม่ น้ำเสียงทั้งห้วนทั้งดื้อ “ไม่เป็นไร! บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร! ตอนฝึกซ้อมล้มไปชนอุปกรณ์ มีอะไรต้องตกอกตกใจขนาดนั้น!”
พ่อหลิวขมวดคิ้ว สายตาหยุดอยู่ที่รอยรองเท้าบนอกของหลิวฮ่าว รอยแบบนั้นไม่มีทางเกิดจากการหกล้มได้
เขามองพลาสเตอร์บนใบหน้าลูกชายกับสันจมูกที่เบี้ยวอีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “พูดความจริงกับพ่อมา ตกลงนี่เป็นอุบัติเหตุตอนฝึกซ้อมหรือไปต่อยตีกับใครมา? ฝึกซ้อมอะไรถึงทำกระดูกสันจมูกเบี้ยวได้?”
“ก็บอกว่าบาดเจ็บตอนฝึกซ้อมไง! จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่!” หลิวฮ่าวตะโกนพลางเชิดคอ ก่อนพุ่งเข้าไปในห้องตัวเอง ปิดประตูดังปังแล้วลงกลอนจากด้านใน