เช้าวันถัดมา ฟ้ายังไม่สว่างดี อู๋เสี่ยวลี่ก็ส่งข้อความรัว ๆ ในกลุ่มหลายข้อความ ข้อความแรกคือ “ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว”
ข้อความที่สองคือ “อย่ามัวนอนกันอยู่เลย”
ข้อความที่สามเป็นสติกเกอร์คนทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง พร้อมข้อความว่า “ออกเดินทาง ออกเดินทาง ออกเดินทาง”
ข้อความเด้งขึ้นมาติด ๆ กัน จนทั้งกลุ่มสั่นสะเทือนไม่หยุด
เดิมทีทุกคนคุยกันว่าจะไปเจอกันที่จุดหนึ่ง แต่ต่อมาเฉินเป่ยเสวียนส่งข้อความในกลุ่มว่า “ไม่ต้องนัดเจอกันแล้ว เดี๋ยวผมขับรถไปรับทีละคนก็พอ”
ทุกคนคิดแล้วก็เห็นด้วย มีรถอยู่แล้วจะให้เดินทางเพิ่มทำไม จึงตกลงตามนั้น
เมื่อคืนเฉินเป่ยเสวียนบอกเฉินเจี้ยนกั๋วกับเซียวเหวินเฟิงไว้แล้วว่าวันนี้จะออกไปเที่ยวทั้งวัน ตอนเช้าจึงออกจากบ้านโดยไม่ให้พวกเขารู้ตัว
เขาล้างหน้าแปรงฟันอย่างเบามือ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด เก็บของที่ต้องใช้ใส่เป้สะพายหลัง จากนั้นก็ลงไปชั้นล่าง เปิดประตูรถอู่หลิงหงกวงแล้วขึ้นไปนั่ง
ชุมชนเก่าใจกลางเมืองยามเช้ายังเงียบสงบ ในตรอกมีเพียงพ่อค้าแม่ค้าสองสามคนที่ตื่นแต่เช้ามาขนของไปตั้งแผง
เขาขับรถไปจอดใต้ตึกที่บ้านซุนโรวก่อน
พ่อแม่ของซุนโรวออกไปซื้อของที่อำเภอตั้งแต่กลางดึก ตอนนี้หน้าต่างชั้นบนเปิดไฟอยู่ เธอน่าจะยังเก็บข้าวของไม่เสร็จ
เฉินเป่ยเสวียนจอดรถให้เรียบร้อย ลงจากรถแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนทันที
ประตูแง้มอยู่ เขาเคาะเบา ๆ เสียงของซุนโรวก็ดังมาจากข้างใน “มาแล้ว ๆ”