รถแล่นไปตามทางด่วนราว 40 นาที ก่อนระบบนำทางจะแจ้งให้เลี้ยวขวาข้างหน้า รถจึงเข้าสู่ถนนเล็กบนภูเขาที่มุ่งไปยังเขาอิ๋นติ่ง
สภาพถนนแย่กว่าทางด่วนมาก พื้นถนนคอนกรีตสร้างมานานแล้ว ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ สองข้างทางมีพุ่มไม้กับวัชพืชขึ้นหนาทึบ บางช่วงมีกิ่งไม้จากต้นไม้ใหญ่ยื่นล้ำเหนือถนน
เฉินเป่ยเสวียนลดความเร็วลง อาศัยพลังวิญญาณช่วยประคองรถให้แล่นอย่างมั่นคง อู่หลิงหงกวงกลับรับมือกับถนนเล็กแบบนี้ได้อย่างสบาย
รถเลี้ยวคดเคี้ยวไปมาอีกสิบกว่านาที ก่อนจะมาถึงอาคารโรงงานแห่งหนึ่งตรงเชิงเขา
ที่จริงแล้ว อาคารโรงงานก็เป็นเพียงบ้านหลังใหญ่ไม่กี่หลังที่ปลูกต่อกัน ผนังด้านนอกทาสีฟ้าอ่อน หน้าประตูมีป้ายเขียนด้วยมือ ตั้งไว้ว่า “บริการเช่าอุปกรณ์ตั้งแคมป์เขาอิ๋นติ่ง”
เวลานี้มีรถจอดอยู่บนลานโล่งหน้าอาคารสี่ห้าคัน ทั้งรถเก๋งและรถเอสยูวี นักท่องเที่ยวกลุ่มเล็ก ๆ เดินขนของเข้าออกกันไปมา
เฉินเป่ยเสวียนจอดรถให้เรียบร้อย แล้วทั้งสี่คนก็ลงจากรถ
อู๋เสี่ยวลี่เดินนำหน้า พาทั้งสามคนเข้าไปในร้านอย่างคุ้นเคย
พื้นกับชั้นวางของในร้านเต็มไปด้วยเต็นท์ ถุงนอน แผ่นรองกันชื้น เก้าอี้พับ และอุปกรณ์ทำอาหารหลากชนิด กลิ่นเฉพาะของผ้ากันชื้นผสมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของไม้
อู๋เสี่ยวลี่ทักทายเจ้าของร้านและบอกจุดประสงค์ ชายท้องถิ่นวัยสี่สิบกว่า ๆ เจ้าของร้านเปลือยท่อนบนอย่างสบาย ๆ ก่อนจะต้อนรับพวกเขาอย่างกระตือรือร้นและพาไปเลือกเต็นท์
ท้ายที่สุด เฉินเป่ยเสวียนจ่ายค่าเช่า ได้เต็นท์สองคนสองหลัง ถุงนอนสองใบ แผ่นรองกันชื้นสองผืน รวมถึงของจิปาถะสำหรับตั้งแคมป์อีกจำนวนหนึ่ง