หลังเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เหล่านักเรียนก็ทยอยเก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน
อู๋เสี่ยวลี่หยิบนิตยสารบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋า หันกลับมาทำมือเป็นสัญญาณโทรศัพท์ให้ทั้งสามคน แล้วบอกว่า “เดี๋ยวพอถึงบ้านฉันจะตั้งกลุ่มนะ มีอะไรก็รายงานกันในกลุ่ม” พูดจบก็สะพายกระเป๋าแล้วเดินฉับ ๆ ออกไป
จางเสี่ยวชุนหิ้วกระเป๋าลุกขึ้น เดินไปถึงหน้าประตูแล้วก็หันกลับมาเสริมว่า “พรุ่งนี้อย่านอนตื่นสายล่ะ” จากนั้นก็เดินเอื่อย ๆ ออกจากห้องเรียน
เฉินเป่ยเสวียนไปส่งซุนโรวกลับบ้านตามปกติ
ระหว่างทาง ซุนโรวดูไม่ค่อยมีสมาธิ พึมพำว่าไม่รู้จะเปิดปากกับพ่อแม่อย่างไรดี
เฉินเป่ยเสวียนบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็พูดไปตามตรง พวกท่านไม่เห็นด้วยก็ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้าค่อยไปใหม่
ซุนโรวส่ายหน้า บอกว่าเธออยากไปอยู่แล้ว แค่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง
เฉินเป่ยเสวียนจึงยิ้มแล้วว่า “วางใจเถอะ มีอู๋เสี่ยวลี่ช่วยบังหน้าให้ พ่อแม่เธอต้องเห็นด้วยแน่”
ซุนโรวพยักหน้าอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
หลังส่งซุนโรวถึงบ้าน เฉินเป่ยเสวียนก็กลับบ้านตัวเองที่หมู่บ้านตงชุน
เซียวเหวินเฟิงกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ส่วนเฉินเจี้ยนกั๋วยังไม่เลิกงาน
เขาถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าห้องไปทิ้งตัวลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู อู๋เสี่ยวลี่ตั้งกลุ่มแชตไว้เรียบร้อยแล้วจริง ๆ ชื่อกลุ่มว่า “แก๊งปีนเขาสี่คน”