เธออับอายจนคว้าของในมือเขามา ซ่อนไว้ด้านหลัง
น้ำหยดจากเนื้อผ้าลงมา ฟองสบู่เกาะนิ้วเหนียวหนึบ
เธอพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำราวกับก้นลิง “คุณทำอะไรน่ะ?”
“คุณหนู สายตาไม่ดีหรือไง?”
ก็ซักกางเกงในน่ะสิ ยังจะทำอะไรได้อีก?
พูดจบ เขาก็ยื่นมือจะรับของในมือเธอกลับไป
เจียงสี่รู้สึกราวกับตัวเองกำลังถูกจับไปย่างบนเตาไฟ
เสื้อผ้าชั้นในของตัวเองถูกเขาซัก สำหรับเจียงสี่แล้ว ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นเรื่องน่าอับอายสุด ๆ
“มะ...ไม่ต้องหรอก ฉันซักเองได้”
พูดจบ เธอก็ก้าวไปที่อ่างล้างหน้า
ขณะที่กำลังจะเปิดก๊อกน้ำ เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเฉิ่นเยี่ยนจือในกระจกกำลังมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ
สายตานั้นทำให้หนังศีรษะของเจียงสี่ชาวาบ เธอรีบประจบเขา “มือของคุณเอาไว้เล่นเกมหาเงินก้อนโต จะมาซักเสื้อผ้าแบบนี้ให้ฉันได้ยังไง ฉันทำเองได้”
เฉิ่นเยี่ยนจือย้อนถาม “ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ฉันซักให้ตลอดหรือไง?”
“มันไม่เหมือนกันนี่”
พูดแล้วก็อาย เสื้อผ้าของเธอเฉิ่นเยี่ยนจือเป็นคนซักให้ทั้งหมด รวมถึงชุดชั้นในด้วย
หลังเฉิ่นเยี่ยนจือหมดตัว ถึงจะยากจนแต่ก็ขยัน ไม่เคยปล่อยให้เธอทำงานบ้านเลย
แต่ตั้งแต่ย้อนกลับมาเกิดใหม่ เจียงสี่ก็ตั้งใจว่าจะทำตัวเป็นภรรยาผู้แสนดีต่อหน้าเฉิ่นเยี่ยนจือ
ถึงจะแกล้งทำไปตลอดชีวิตไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องรอให้เฉิ่นเยี่ยนจือกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง แล้วหย่ากันโดยที่เธอได้แบ่งสมบัติครึ่งหนึ่งเสียก่อน
ถ้าเธอยังขี้เกียจเหมือนเมื่อก่อน จะทนไปไม่ถึงตอนนั้น แล้วเขาเกิดเบื่อหน่ายเธอขึ้นมาจะทำยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเวลาที่เฉิ่นเยี่ยนจือซักผ้า เขาคงเอาเข้าเครื่องซักผ้าอัตโนมัติ ปล่อยให้เครื่องปั่นจนเสร็จแล้วค่อยเอาออกไปตาก
ใครจะคิดว่าเขาซักมือ!
คนฉลาดได้ยินเจียงสี่พูดแบบนี้ก็คงตอบตกลงอย่างรู้กาลเทศะไปแล้ว
แต่เฉิ่นเยี่ยนจือกลับต้องซักไซ้ให้ถึงที่สุด “ตรงไหนที่ไม่เหมือน?”