แต่พอคิดอีกที ผู้ชายเลือดร้อนอย่างเขาอาจจะร้อนจริง ๆ ก็ได้ เธอจึงไม่ได้ยืนกรานต่อ
เมื่อกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลาตีสองแล้ว
เจียงสี่ถอดเสื้อผ้าไปอาบน้ำทันที
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอพันผ้าขนหนูสีชมพูไว้รอบตัว ผิวขาวเนียนแดงระเรื่อเพราะโดนน้ำร้อน
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ฮัมเพลงไปพลางเป่าผมไปพลาง
เมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในกระจกกำลังเดินออกไปด้านนอก เธอก็รีบปิดไดร์เป่าผม เสียงดังสนั่นพลันเงียบลง “ดึกขนาดนี้แล้ว คุณยังจะออกไปอีกเหรอ อยู่บ้านเถอะ ถ้ากลางคืนไม่สบาย ฉันยังดูแลคุณได้”
เฉิ่นเยี่ยนจือแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
เขาจะอยู่บ้านเหรอ?
คนจนไร้ค่าอย่างเขา มีสิทธิ์อยู่บ้านด้วยหรือไง?!
เจียงสี่เห็นสีหน้าราวกับเจอผีของเขาแล้วก็พลันนึกขึ้นมาได้
ชาติก่อน เฉิ่นเยี่ยนจือล้มละลายและย้ายจากคฤหาสน์หรูไปอยู่บ้านเก่าโทรม
เจียงสี่เห็นหน้าเขาแล้วหงุดหงิด จึงร้องไห้โวยวายขู่จะฆ่าตัวตาย ไล่เขาออกไป