แต่ไม่รู้ทำไม พอได้ฟังคำพูดของเขา เจียงสี่กลับรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย
เธอรีบข่มอารมณ์นั้นลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงมือกลับมาอย่างแนบเนียน «ฉันจะไปห้องน้ำ»
พูดจบก็ลงจากเตียงทั้งที่เท้าเปล่า แล้วรีบเดินหนีไปแทบจะเหมือนหลบหนี
ชายหนุ่มมองรองเท้าแตะสีชมพูข้างเตียง ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนก้มลงหยิบมันแล้วเดินไปวางไว้ข้างเท้าเธอ
«ใส่รองเท้าก่อน อย่าวิ่งเท้าเปล่า»
เจียงสี่รีบสวมรองเท้าเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูแล้วเปิดก๊อกล้างมือ
ความคิดในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด
เธอต้องยอมรับว่าในชาติก่อน นับตั้งแต่พ่อเสียไป ก็มีเพียงเสิ่นเยี่ยนจือที่ยอมตามใจเธออย่างไม่มีเงื่อนไข
ไม่เพียงให้เงินเธอใช้ ต่อให้เธองอแงเอาแต่ใจ ทำตัววุ่นวายแค่ไหน เขาก็ยังเต็มใจตามใจเธอ
สาเหตุสำคัญส่วนหนึ่งที่ทำให้ชาติก่อนเธอไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าหลังจากจากเขาไปแล้ว ผู้ชายคนอื่นก็จะยอมทำตามเธอทุกอย่าง ก็มาจากการที่เสิ่นเยี่ยนจือตามใจเธอจนเคยตัว
ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ต่อไปเธอต้องดีกับผู้ชายคนนี้ให้มากขึ้นแล้ว
พอเธอออกมาอีกครั้ง เสิ่นเยี่ยนจือก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว กำลังเล่นโทรศัพท์
เมื่อเห็นอย่างนั้น เจียงสี่ก็รู้ว่าวันนี้คงไม่ได้ขอช่องทางติดต่อเขาแล้ว
เธอล้มตัวลงนอนอย่างเด็ดขาดแล้วปิดไฟ
แต่เธอไม่รู้เลยว่าเสิ่นเยี่ยนจือใช้เวลานานมากกว่าจะระงับความร้อนรุ่มในร่างกายลงได้
น้องชายของเขาผุดขึ้นมาเหมือนหน่อไม้หลังฝน
เสิ่นเยี่ยนจือหลับตาลง หวังจะข่มความปรารถนาอันรุนแรงด้วยการนอนหลับ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ
เขาคว้าโทรศัพท์แล้วลุกพรวด เดินเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก เสียงน้ำไหลซู่ ๆ ก็ดังมาจากข้างใน
น้ำเย็นเฉียบรดลงบนร่างกาย แต่กลับทำให้เขาคอแห้งผาก
หยดน้ำกระเด็นใส่หน้าจอ เขากดเข้าไปในห้องสนทนาที่บันทึกชื่อไว้ว่า ‘สี่เอ๋อร์ (เวอร์ชันแม่เสือ)’
เขาเลื่อนดูข้อความขึ้นไปเรื่อย ๆ แล้วกดฟังข้อความเสียงไม่กี่ข้อความที่จำขึ้นใจ
เสียงอ่อนหวานนุ่มนวลของหญิงสาวดังออกมาจากลำโพง «คุณสามี ฉันรอคุณกลับมากินฉันอยู่นะ»
«พี่ชาย ฉันคิดถึงพี่มากเลย จุ๊บ ๆ ๆ~»