เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เจียงสี่ชะงักหายใจ
ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเผลอกรีดร้องออกมา
เธอหันขวับไปตามสัญชาตญาณ ใบหน้าซีดเผือด ยังไม่หายตกใจดี
เมื่อหันไปมอง ก็เห็นเฉิ่นเยี่ยนจือมายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
เขายื่นมือมาจับข้อมือเรียวบางของเธอไว้ ริมฝีปากบางเม้มแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ค่อย ๆ ลงมา ระวังให้มากนะ”
เมื่อเห็นเฉิ่นเยี่ยนจือกลับมาแล้ว เจียงสี่ก็โยนผ้าขี้ริ้วทิ้งทันที
เธอจับมือเขาแล้วค่อย ๆ ลงจากโต๊ะข้างเตียง เตรียมจะอวดผลงาน
ตอนที่เธอยิ้มแย้มราวกับดอกไม้บาน กำลังเจื้อยแจ้วจะเล่าผลงานวันนี้ให้เขาฟัง
กลับถูกชายหนุ่มดุด่าเสียยกใหญ่
“วันไหนคุณไม่หาเรื่องสักวันแล้วจะอยู่ไม่สุขใช่ไหม? รูปแต่งงานก็แขวนอยู่ดี ๆ คุณจะทำอะไร? คิดว่าถ้ายังทิ้งรูปแต่งงานไม่หมดแล้วจะไม่สบายใจหรือไง? หรือไม่อยากได้ลูกแล้ว คิดจะตกจากโต๊ะข้างเตียงจนแท้ง?”
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงสี่แข็งค้างในทันที คงไม่มีใครที่ทำงานหนักมาตั้งนาน แต่ไม่ได้รับคำชมสักคำ กลับถูกตวาดใส่ แล้วยังจะยิ้มต่อได้