มือของเจียงสี่ถูกเฉิ่นเยี่ยนจือจับเอาไว้ จะดึงกลับก็ไม่ได้ จะตีเขาก็ไม่ถนัด เธอจึงอัดอั้นใจสุด ๆ
เธอรอให้เฉิ่นเยี่ยนจือยอมอ่อนข้อและเอ่ยขอโทษ แต่ใครจะคิดว่าผู้ชายคนนี้กลับเงียบกริบอยู่นาน ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
คราวนี้ยิ่งทำให้เธอโกรธ ใบหน้าน้อย ๆ ที่ดื้อรั้นเชิดขึ้น จ้องเขาเขม็ง ดวงตาคู่งามเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ
“คุณไม่มีอะไรอยากพูดกับฉันบ้างเหรอ?” น้ำเสียงของเจียงสี่ไม่อ่อนหวานออดอ้อนเหมือนก่อนอีกต่อไป กลับจริงจังขึ้นหลายส่วน
ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกผิด และคิดว่าตัวเองทำให้เฉิ่นเยี่ยนจือเสียใจ จึงยอมออดอ้อนและเอาใจเขา
แต่คราวนี้เห็นชัดว่าเฉิ่นเยี่ยนจือเข้าใจเธอผิด แล้วยังโมโหใส่ตามอำเภอใจ คนผิดคือเขา
เขาจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วพูดปัด ๆ ให้เรื่องผ่านไปไม่ได้
ถ้าเริ่มต้นแบบนี้ เขาก็จะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่รับมือได้ง่าย หลังจากนี้ก็ยิ่งได้ใจและทำอะไรตามอำเภอใจมากขึ้น
เฉิ่นเยี่ยนจือปล่อยมือเธอ แล้วลูบจมูกอย่างเก้อเขิน
แต่สีหน้ายังคงหยิ่งยโสเหมือนตัวเองเหนือใคร ไม่เห็นมีท่าทีจะลดราวาศอกหรือขอโทษแม้แต่น้อย
เจียงสี่นั่งลงข้างเตียง ลูบท้องเบา ๆ ไม่โต้เถียง ไม่อธิบายอะไร เอาแต่สะอื้นและปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่คนเดียว