เจียงสี่โอบคอเขาไว้ด้วยสองแขน
ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมาก จนเฉิ่นเยี่ยนจือมองเห็นแม้กระทั่งไรขนอ่อนบนแก้มเธอ
“สามี อย่าโกรธเลยนะคะ ฉันรู้ว่าการยืมเงินไม่ถูกต้อง ยิ่งไปกู้เงินนอกระบบยิ่งไม่ถูก แต่ที่ฉันทำแบบนี้เพราะมีเหตุผลค่ะ”
น้ำเสียงของเจียงสี่อ่อนโยนนุ่มนวล ราวกับสายน้ำอุ่นที่โอบล้อมเฉิ่นเยี่ยนจือเอาไว้
เขาอดนึกถึงตอนที่เธอพูดว่า ‘อย่า’ บนเตียงไม่ได้ น้ำเสียงก็อ่อนหวานยั่วยวนเช่นนี้
แต่คำพูดถัดมาทำให้ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ที่ฉันกู้เงินก็เพราะคุณค่ะ”
เจียงสี่คล้องแขนเขาไว้ ดวงตากลมโตเป็นประกายจับจ้องเขาไม่วางตา เงาร่างของเฉิ่นเยี่ยนจือสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น
เฉิ่นเยี่ยนจือหัวเราะอย่างขุ่นเคือง มือที่โอบเอวเธอพลันกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาคิดคำแก้ตัวที่เจียงสี่อาจใช้หลอกไว้มากมาย เช่น เผลอกู้เงินเพราะระบบจดจำใบหน้า
หรือไม่ก็ถูกเพื่อนหลอก จึงไม่รู้ว่าเงินกู้นั้นเป็นเงินกู้นอกระบบ
แต่สิ่งเดียวที่เขานึกไม่ถึงก็คือ เธอทำไปเพื่อเขา!
ภรรยาหน้าเงินที่รังเกียจคนจนรักคนรวย อยากทิ้งสามีและลูก กลับยืนกรานปากแข็งว่ากู้เงินนอกระบบเพื่อเขา
เฉิ่นเยี่ยนจือกัดฟันพูด “เจียงสี่ คุณนี่มันหน้าด้านจริง ๆ”
ถูกด่าแล้ว เจียงสี่ก็เพียงทำปากยื่น ทั้งที่ปกติเธอหน้าหนาเป็นทุนเดิม ก่อนจะโยกตัวเขาเบา ๆ แล้วพึมพำเสียงอ่อย “ฉันทำเพื่อคุณจริง ๆ นะ”
เฉิ่นเยี่ยนจือปรายตามอง ยกคางขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะบอกให้เธอพูดต่อ
เขาอยากเห็นนักว่าเธอจะปั้นคำโกหกให้เข้าท่าได้อย่างไร
“คุณล้มละลาย ฉันก็ต้องเป็นห่วงสิคะ อยากให้คุณกลับมาตั้งตัวได้อีกครั้ง คุณเล่นเกมเก่งขนาดนั้น จะมัวแต่หมกตัวอยู่ในห้องเช่าเล็ก ๆ แบบนี้ตลอดไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับฝังความสามารถของอัจฉริยะไว้ ฉันเลยสืบดูมา แค่ตั้งทีมเจ็ดคนก็กลับไปลงสนามได้แล้ว แต่การตั้งทีมต้องใช้เงิน ฉันก็เลยคิดจะกู้เงินมาให้คุณค่ะ”