แผงอกของเฉิ่นเยี่ยนจือปั่นป่วนด้วยโทสะ เขาคว้าข้อมือเธอไว้ฉับพลัน เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นเพราะความโกรธ
“ฉันรู้ว่าคุณรังเกียจที่ฉันจน อยากเขี่ยฉันทิ้งไปหาคนใหม่ตั้งนานแล้ว แต่คุณก็เลือกใครไม่เลือก ดันไปคว้าผู้ชายแบบนั้นมาเนี่ยนะ? นั่นมันคนดีตรงไหน ฟันเหลืองเป็นแถบ ไม่กลัวจูบกันแล้วเหม็นจนเป็นลมบ้างหรือไง”
เฉิ่นเยี่ยนจือแทบจะโมโหจนคลั่ง เมื่อครู่ยังอ้อนเธออยู่เลย แถมยังบอกว่าจะไม่หย่า
แล้วดูตอนนี้สิ พอเจอผู้ชายรวยคนนั้นเข้า ก็ปล่อยตัวเต็มที่ กระตือรือร้นเสียเหลือเกิน
ถึงกับตอบรับคำขอแบบนั้นต่อหน้าเขาได้
เธอไม่รักศักดิ์ศรี แต่เขายังรักนะ
เจียงสี่มองเขาด้วยแววตาใสซื่อ ดวงตากลมโตพราวระยับราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงเต็มไปด้วยความสงสัย เธอเอียงศีรษะถาม “เฉิ่นเยี่ยนจือ คุณพูดอะไรน่ะ ฉันฟังไม่เข้าใจเลย”
เฉิ่นเยี่ยนจือเห็นเธอใช้ลูกไม้ประจำตัว แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จึงกล่าวเยาะเย้ย “เมื่อกี้คุณพูดอะไรไป คุณรู้อยู่แก่ใจ เจียงสี่ ฉันเตือนคุณไว้ก่อน ในเมื่อบอกว่าจะไม่หย่า ก็ทำตัวดี ๆ หน่อย อย่าคิดว่าท้องลูกของฉันแล้วจะทำอะไรก็ได้ ถ้ากล้าสวมเขาให้ฉัน ฉันฆ่าคุณแน่!”