เธอย่อตัวลงตรงหน้าโซฟา หางตาพลันเหลือบเห็นกล่องยาสีขาวที่เปิดอยู่บนโต๊ะกลาง
เจียงสี่หยิบขึ้นมาดู เป็นยาแมกนีเซียมอะลูมิเนียมคาร์บอเนต ใช้รักษาอาการปวดท้อง
เจียงสี่อดนึกถึงมื้อหม้อไฟตอนเที่ยงวันนี้ไม่ได้ แล้วจู่ ๆ ก็นึกขึ้นมาได้
เฉิ่นเยี่ยนจือดูเหมือนจะกินเผ็ดไม่ได้ แถมยังเป็นโรคกระเพาะด้วย
วันนี้เธอมัวแต่กินอย่างเอร็ดอร่อย แถมยังสั่งหม้อไฟน้ำซุปเผ็ดล้วน
มิน่าตอนกินข้าวเฉิ่นเยี่ยนจือถึงดูไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วม ที่แท้ไม่ใช่เพราะกินได้น้อย แต่เป็นเพราะกินไม่ได้ต่างหาก
เมื่อเห็นเขาทรมานจนทนไม่ไหว เจียงสี่ก็รู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย รู้สึกว่าตัวเองในฐานะภรรยาช่างไร้ความรับผิดชอบเกินไป
แม้แต่สุขภาพของสามียังไม่รู้
เธอรีบประคองแขนเขาทันที “ไปเถอะ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล”
เฉิ่นเยี่ยนจือส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว ฝืนทนกับความเจ็บแสบร้อนในท้อง น้ำเสียงอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง “ผมไม่เป็นไร กินยาเดี๋ยวก็หาย คุณไม่ต้องสนใจผมหรอก”
พูดจบก็ยกมือขึ้นหมายจะสะบัดเธอออก
“แต่หน้าคุณซีดมาก เหงื่อเต็มหน้าผากเลย ถ้าคุณไม่ไปโรงพยาบาล ฉันก็ไม่สบายใจ”
เจียงสี่พูดพลางหยิบกระดาษทิชชูออกมา เช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากเขา
เฉิ่นเยี่ยนจือมองท่าทางจริงจังของเธอ ไม่ได้รู้สึกอบอุ่นหัวใจ กลับหวาดผวาอย่างยิ่ง
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เขาทรมานขนาดนี้ เจียงสี่คงประชดประชันใส่ไปนานแล้ว
ไม่ก็สาปให้เขารีบตาย ไม่ก็ไล่เขาออกไป บอกว่าอย่ามาทำตัวน่าสงสารต่อหน้าเธอให้เสียอารมณ์