เจียงสี่ถือใบสั่งยาไปชำระเงินทันที
เธอมองสีหน้าเย็นชาของเฉิ่นเยี่ยนจือที่อยู่ข้างกาย คิดว่าเขาคงกลัวเข็มฉีดยา จึงอดบ่นไม่ได้ว่า “โตป่านนี้แล้วยังกลัวฉีดยาอีกหรือ เด็กสามขวบยังรู้เลยว่าถ้าร้องไห้ตอนฉีดยา คนอื่นจะดูถูกเอา”
ชายหนุ่มเหลือบตาขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แค่นเสียงเย็นชา ขี้เกียจจะสนใจเจ้าหมูน้อยตัวนี้
ลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาจะกลัวฉีดยาได้อย่างไร
ตลกสิ้นดี!
แต่ในสายตาของเจียงสี่ ความเงียบกับสีหน้าของเขาหมายถึงโดนพูดแทงใจดำจนโมโหกลบเกลื่อน
ตอนจ่ายเงิน เจียงสี่เคยชินกับการล้วงกระเป๋าสตางค์ในกระเป๋าเสื้อ ทว่าจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้อำนาจการเงินของบ้านไม่ได้อยู่ในมือเธอแล้ว จึงเงยหน้ามองเฉิ่นเยี่ยนจือโดยไม่รู้ตัว
โชคดีที่เฉิ่นเยี่ยนจือไม่ได้ปฏิเสธการให้น้ำเกลือแล้วไม่ยอมจ่ายเงิน เขาล้วงกระเป๋าสตางค์สีดำออกมาจากกระเป๋า
“591 หยวนค่ะ”
พอได้ยินราคา รูม่านตาของเฉิ่นเยี่ยนจือก็หดวูบ แทบจะหันหลังเดินหนีไปทันที
แต่เจียงสี่ยืนมองเขาอยู่ข้าง ๆ ราวกับเป็นเจ้าหนี้ เขาไม่มีความกล้าพอจะทำเช่นนั้น
มือเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดหยิบธนบัตรสีแดงหกใบออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นให้