“คนสวย เธอจับหยกชิ้นนี้แล้วก็ต้องจ่ายเงินนะ!
ฉันตั้งราคาขายไว้สองหมื่น แต่ในเมื่อเธอไม่ซื้อ งั้นจ่ายมาสองพันเป็นค่าชดเชยก็แล้วกัน
ต่อให้เธอสวยแค่ไหน ก็ทำผิดกฎไม่ได้หรอก”
เถ้าแก่ร้านของเก่ามองสาวลูกครึ่งตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้ยางอาย
หญิงสาวคนนี้อายุราวยี่สิบ ใบหน้างดงามราวนางฟ้า รูปร่างเย้ายวนราวปีศาจ
แม้เธอจะจงใจปล่อยผมยาวลงมาบดบังใบหน้าอันงดงาม แต่คนที่เดินผ่านไปมาก็ยังอดเหลียวมองเธอไม่ได้
“เดี๋ยวก่อนนะเถ้าแก่ ซื้อของที่ไหนจะดูได้อย่างเดียว ห้ามจับด้วยล่ะ?
ถ้าไม่ลองจับ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าของจริงหรือปลอม ชอบหรือเปล่า?” สาวลูกครึ่งผมยาวแย้งอย่างโมโห
“คนสวย พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ
เหมือนฉันเห็นสาวสวยคนหนึ่งอยู่บนถนน แล้วเข้าไปจับเธอ พอจับเสร็จก็บอกว่าแค่ทดสอบว่าตัวเองจะชอบเธอไหม เธอคิดว่าถ้าฉันไม่จ่ายเงินชดเชยให้ เธอจะยอมเหรอ?”
เถ้าแก่ร้านของเก่ายกตัวอย่างอย่างหน้าด้าน
“มันจะเหมือนกันได้ยังไง?” สาวลูกครึ่งผมยาวทั้งโมโหทั้งอัดอั้น แต่กลับนึกคำโต้แย้งไม่ออก
“คนสวย มันก็เรื่องเดียวกันนั่นแหละ ถ้าไม่จ่ายเงิน ฉันไม่ปล่อยเธอไปแน่
จ่ายค่าชดเชยให้ฉัน 2,000 หยวน หรือไม่ก็ซื้อไปในราคา 20,000 หยวน” เถ้าแก่ร้านของเก่าทำหน้าไม่ยอมให้ต่อรอง
“ได้ ถือว่าฉันซวยเอง!” สาวลูกครึ่งผมยาวหยิบโทรศัพท์ออกมา สแกนจ่ายเงินอย่างขุ่นเคือง
ขณะที่เธอกำลังจะเดินจากไป ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้าง ๆ
“เถ้าแก่ ทำมาค้าขายแบบนี้ไม่ค่อยซื่อสัตย์เลยนะ”
“แกเป็นใคร? อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน!” เถ้าแก่ร้านของเก่าพูดอย่างรำคาญ
“วันนี้ฉันจะยุ่งแล้วกัน ในเมื่อไม่คิดจะทำมาค้าขายดี ๆ ก็เลิกขายไปซะ