เวลาแสนรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวตะวันลับฟ้า ดวงจันทร์ก็ลอยขึ้นมาแล้ว
“ที่รัก แม่โทรมาตามให้ฉันกลับแล้วนะ ไว้เจอกัน”
โทรศัพท์ของโมนิกาดังอยู่หลายสิบครั้ง กว่าเธอจะยอมตัดใจร่ำลาเย่เทียน
“ไว้เจอกันนะ โมนิกา!”
เย่เทียนโบกมือลาแฟนสาวชาวต่างชาติคนแรก
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
“คุณเย่ ฉันหรงหรงนะคะ ตระกูลเฉินลงมือกับพวกเราแล้วค่ะ”
หลี่หรงหรง ผู้ช่วยของมู่หรงเสวี่ย สาวสวยผมสีน้ำเงินพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ เล่ามา ตอนนี้ฉันกำลังไป”
“วัตถุดิบหยกที่เดิมทีจะมาถึงบริษัทเราบ่ายวันนี้ ถูกมู่หรงกรุ๊ปกักไว้ ไม่ยอมส่งของค่ะ
วัตถุดิบหยกล็อตนี้ เราจ่ายเงินไปตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว เป็นของที่ฝากมู่หรงกรุ๊ปสั่งจากต่างประเทศ
แต่มู่หรงกรุ๊ปกลับบอกว่า ซัพพลายเออร์หินดิบจากต่างประเทศยังไม่ได้ส่งของ
คนของเราเห็นกับตาว่าสินค้าผ่านด่านเข้ามาแล้ว ชัด ๆ ว่ามู่หรงกรุ๊ปจงใจขัดขวางค่ะ”
หลี่หรงหรงพูดอย่างเดือดดาล
“เอาวัตถุดิบหยกจากตลาดโบราณวัตถุของเราไปใช้แก้ขัดก่อน”
เย่เทียนตัดสินใจทันทีโดยไม่ลังเล
“ขอบคุณคุณเย่มากค่ะ แต่คลังสินค้าของพวกคุณก็มีของไม่เยอะ อย่างมากคงช่วยประคองได้แค่สามวัน
วัตถุดิบหยกล็อตนี้ที่เราฝากมู่หรงกรุ๊ปสั่งจากต่างประเทศมีจำนวนมหาศาล
ถ้าเอากลับมาไม่ได้ สายการผลิตหยกทั้งหมดของมู่หรงกรุ๊ปต้องหยุดชะงักแน่ค่ะ
ถึงตอนนั้นพวกเราจบเห่แน่!”
หลี่หรงหรงจะไม่ร้อนใจก็ไม่ได้ เพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันกับชะตากรรมของมู่หรงกรุ๊ปทั้งบริษัท