“เมิ่งเหยา เธอออกไปหางานพิเศษ เพราะไม่มีเงินติดตัวแล้วใช่ไหม?”
เดิมทีเย่เทียนไม่ได้คิดจะซาบซึ้งอะไร แต่คำพูดของเมิ่งเหยากลับกระทบใจเขาไม่น้อย
เขาคิดว่าผู้หญิงแบบนี้จะเป็นคนไม่ดีได้ยังไงกัน
“แหะ ๆ วันนั้นเป็นวันเกิดฉัน เผลอใช้เงินที่มีจนหมดเลย”
เมิ่งเหยาเขินจนยกมือขึ้นเสยผม
“งั้นที่เธอให้ฉันเป็นแฟน ก็แค่เพราะตัวเองไม่มีเงิน แถมไม่มีที่อยู่ใช่ไหม?”
“ไม่ ๆ ฉันไม่ใช่คนเหลาะแหละแบบนั้นนะ
ที่ให้เธอเป็นแฟนก็เพราะฉันถูกใจเธอต่างหาก
ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ให้เธอเลี้ยงหรอก แล้วก็ไม่ได้หวังเงินของเธอด้วย ฉันหาเงินเองได้”
เมิ่งเหยารีบอธิบาย
เย่เทียนลองคิดดูดี ๆ ตอนเมิ่งเหยารู้จักเขา เขาจนกรอบจนแทบไม่มีอะไรติดตัว เธอไม่มีทางคบเขาเพราะหวังเงินแน่
ถ้าไม่หวังเงิน แล้วหวังหน้าตาเขาเหรอ?
“เมิ่งเหยา เธออยากคบกับฉันเพราะถูกใจฉันจริง ๆ เหรอ?”
เย่เทียนถามอย่างไม่แน่ใจ ถึงเขาจะไม่ได้หน้าตาขี้เหร่ แถมยังพอหล่ออยู่บ้าง
แต่เมิ่งเหยามีหน้าอกคัพ 36D รูปร่างหน้าตาสวยสะกดใจคนได้ทั้งโลก เธอจะมาถูกใจอะไรในตัวเขา?
“แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะ ฉันสวยขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ถูกใจเธอ แล้วจะคบกับเธอทำไม?”
เมิ่งเหยายิ้มกริ่ม กอดเย่เทียนไว้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข
“ก็ได้ ตายเป็นตาย ดอกโบตั๋นใต้ร่มเงา ตายไปก็ยังสุขสำราญ
ในเมื่อเธอยืนกรานขนาดนี้ วันนี้ฉันจะทำให้เธอสมใจ”
เย่เทียนยื่นมือไปแกะกระดุมเสื้อของเมิ่งเหยา
“น่ารำคาญ กลางวันแสก ๆ ทำอะไรเนี่ย?”
เมิ่งเหยาผลักเย่เทียนออกไปด้วยท่าทางเขินอาย
“ทุกครั้งที่เจอกัน เธอไม่อยากถอดเสื้อฉัน อยากได้ตัวฉันหรอกเหรอ?”
เย่เทียนงงไปหมด ไม่ให้ลงมือก็ยืนกรานจะทำ พอตอนนี้เขายอมแล้วกลับมาทำเป็นเหนียมอาย