“ที่รัก เมื่อกี้ฉันตกใจแทบตาย!”
ร่างอรชรนุ่มนิ่มเย้ายวนพุ่งเข้าซบอกเย่เทียนทันที
“อวี่เยี่ยน ไม่เป็นไรแล้วนะ” เย่เทียนกอดหวังอวี่เยี่ยนไว้แน่น
บางทีอาจเป็นเพราะเพิ่งผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาอย่างหวุดหวิด
ตอนนี้เย่เทียนรู้สึกอยากระบายอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมาอย่างรุนแรง
“อวี่เยี่ยน เราจูบกันเถอะ”
“ที่นี่เหรอ? คนมองอยู่เต็มไปหมดเลยนะ” หวังอวี่เยี่ยนหน้าแดงระเรื่อ
ตอนนี้เจ้าหน้าที่กำลังเก็บกวาดพื้นที่เกิดเหตุ และมีเจ้าหน้าที่รักษาความสงบจำนวนมากคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่รอบ ๆ
“โรงแรมแชงกรีลาล์อยู่ข้าง ๆ ไปที่นั่นกันเถอะ”
หวังอวี่เยี่ยนพูดเสียงออดอ้อน เมื่อวานเธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะมอบตัวเองให้เย่เทียน
แต่จู่ ๆ ก็เกิดเหตุที่สี่พรรคประตู แถมครอบครัวยังเรียกเธอกลับไปกักตัวสำนึกผิดอยู่หนึ่งวัน
ตอนนี้เย่เทียนกอดเธอไว้ หวังอวี่เยี่ยนสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแรงปรารถนาในร่างกายของเย่เทียนที่แทบจะสะกดกลั้นไว้ไม่อยู่
เธอเข้าใจดีว่าเย่เทียนเพิ่งผ่านความผันผวนครั้งใหญ่ระหว่างความเป็นกับความตายมา ตอนนี้เขาคงต้องการเธอมาก
ทั้งทางใจและทางกาย
ในเมื่อเธอตัดสินใจเลือกผู้ชายคนนี้แล้ว เขาต้องการ เธอก็จะให้ จะให้เมื่อไรไม่เหมือนกันตรงไหนล่ะ
“อวี่เยี่ยน วางใจเถอะ ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง”
เย่เทียนคว้ามือหวังอวี่เยี่ยนแล้วพากันวิ่งไปยังโรงแรมแชงกรีลาล์ที่อยู่ข้าง ๆ
สองชั่วโมงก็เพียงพอให้ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง
ทันทีที่ปิดประตูห้อง เย่เทียนก็จูบเรียวปากแดงเย้ายวนของหวังอวี่เยี่ยนอย่างเร่าร้อนราวกลีบกุหลาบ
เขาจูบเธออย่างหนักหน่วง ดื่มด่ำกับความหวานล้ำที่ไม่เหมือนใคร
มือของเขาค่อย ๆ ลูบไล้เรือนร่างอวบอิ่มน่าหลงใหล ซึ่งทำให้ผู้ชายมากมายคลั่งไคล้ได้