“เถ้าแก่ หนังสือพวกนี้ขายยังไง?” เย่เทียนหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาถามอย่างไม่ใส่ใจ
“พ่อหนุ่มตาถึงจริง ๆ หนังสือพวกนี้ฉันรับมาจากบ้านของศาสตราจารย์เฒ่าคนหนึ่ง
เล่มที่นายถืออยู่นี่คือเรื่องบุปผาในหีบทอง มีภาพประกอบสีด้วยนะ เป็นฉบับหายาก ตอนนี้อยากหาเล่มแบบนี้ยังแทบหาไม่ได้เลย
เห็นว่านายตั้งใจซื้อ ฉันคิดราคาต่ำสุดให้ 500!”
เย่เทียนหัวเราะ “เถ้าแก่ คิดจะหลอกฉันเป็นหมูให้เชือดหรือไง?
ฉันซื้อไฟล์จากในเน็ต แค่ห้าหยวนก็ไม่ต้องจ่ายแล้ว เก็บไว้ขายเองเถอะ”
เย่เทียนวางหนังสือลง แล้วหันหลังเดินจากไป
“พ่อหนุ่ม... พ่อหนุ่ม อย่าเพิ่งไปสิ คุยเรื่องราคาได้!” เถ้าแก่ร้อนใจ รีบร้องเรียกเย่เทียนไว้
หนังสือเก่าพวกนี้เขารับซื้อมาคิดราคาตามน้ำหนัก ต่อให้ขายเล่มละห้าหยวนก็ยังได้กำไร
ตั้งแผงมาทั้งคืนยังขายไม่ได้สักชิ้น กว่าจะมีลูกค้ามาถึงที่ เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ ได้ยังไง
“เถ้าแก่ อย่ามาเล่นลูกไม้กับฉันเลย ฉันให้ราคาเดียว ถ้าขายได้ฉันจะเลือกสักสองสามเล่ม ถ้าไม่ได้ก็จะไปดูร้านอื่น
เล่มละ 10 หยวน เอาไหม?” เย่เทียนหันไปมองเจ้าของแผง
การซื้อของดีราคาถูกต้องไม่ให้เถ้าแก่จับพิรุธได้ แบบนี้ถึงจะบรรลุเป้าหมายด้วยเงินน้อยที่สุด
“พ่อหนุ่ม ต่อราคาแบบนี้ก็เกินไปแล้ว ฉันเรียก 500 แต่นายให้ 10
ไม่ได้ 10 หยวนต่อเล่มมันต่ำไป เพิ่มอีกหน่อยสิ สองเล่ม 50 หยวน เป็นไง?” เถ้าแก่ทำหน้าพ่อค้าหน้าเลือด ได้เพิ่มอีกหยวนก็ยังดี
“เล่มหนึ่งบุปผาในหีบทอง อีกเล่มความฝันในหอแดง ส่วนหนังสือเพลงเด็กสามร้อยบทเล่มนี้แถมให้ เอาไปทั้งหมด 50 หยวนได้ไหม?”
“ได้ จ่ายเงินมา” เจ้าของแผงเห็นว่าหนังสือเพลงเด็กสามร้อยบทเป็นหนังสือเฉพาะกลุ่ม แถมไม่ค่อยมีราคาอยู่แล้ว จะให้ไปก็ไม่เป็นไร