“ให้ตายสิ ฉันเห็นอะไรสกปรก ๆ เข้าเนี่ย? ภาพหลอนแน่ ๆ ต้องเป็นภาพหลอนแน่!”
ทันทีที่เย่เทียนเปิดประตูห้อง เขาก็ปิดมันลงอีกครั้ง
“เย่เทียน กลับมาแล้วเหรอ? ถึงกำหนดจ่ายค่าเช่ารายไตรมาสแล้วนะ”
หญิงสาววัยสามสิบกว่า รูปร่างเย้ายวน ยังมีเสน่ห์สะพรั่ง เดินขึ้นมาชั้นบนพอดี
เธอคือเสิ่นชิงอี๋ เจ้าของห้องสาวสวยของเย่เทียน
“พี่เสิ่น ขอยืดไปอีกสองสามวันได้ไหม มะรืนนี้ผมจ่ายให้แน่นอน”
คืนนี้ไปหาของดีที่ตลาดโบราณวัตถุ ต่อให้ไม่ได้ของมีราคา อย่างน้อยก็ยังมีกล่องสมบัติเคลือบลงยาโส่วชุนเฉียนหลง
ขายมันเมื่อไรก็มีเงินจ่ายค่าเช่าทันที
ตอนนี้เย่เทียนอดขำไม่ได้ เขากำลังจะได้เป็นเจ้าของตลาดโบราณวัตถุอยู่แล้วแท้ ๆ แต่กลับยังไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า
เงินแค่เหรียญเดียวก็ทำเอาวีรบุรุษจนตรอกได้จริง ๆ
“เย่เทียน ยังจะขอเลื่อนอีกเหรอ? มะรืนนี้แน่นะ?”
“พี่เสิ่น วางใจได้เลย มะรืนนี้ผมจ่ายให้ครบทุกบาทแน่นอน”
เย่เทียนตอบอย่างหนักแน่น
“พี่เชื่อนาย คืนมะรืนเอาไปให้พี่ที่ห้องก็แล้วกัน พี่ไม่ต้องลงไปเอง
เย่เทียน จริง ๆ นายไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้หรอก
ถ้าไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าจริง ๆ ก็บอกพี่สิ พี่มีช่องทางหาเงินตั้งเยอะ
พี่ได้ยินผู้เช่าในตึกบอกว่าแฟนนายลากกระเป๋าเดินทางออกไปแล้ว พวกนายเลิกกันแล้วใช่ไหม?
ให้พี่แนะนำแฟนใหม่ให้เอาไหม? ชอบแบบใส ๆ แบบผู้ใหญ่ หรือแบบเซ็กซี่ล่ะ?
พี่รู้จักสาวโสดตั้งเยอะ รับรองหาแบบที่นายชอบให้ได้แน่”
เสิ่นชิงอี๋เพิ่งพูดจบ ประตูก็เปิดผางออกมาจากด้านใน