"เย่เทียน ฉันรู้ว่าในวงการประมูลหินดิบ ต้องใช้ทั้งสายตาและโชค
วันนี้เธอได้ของดี แต่ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะได้แม่นทุกครั้ง
แต่ตระกูลมู่หรงของเราต้องการหยกจำนวนมาก หินดิบที่ซื้อมาจากที่อื่นคุณภาพไม่สม่ำเสมอ
ถ้าเป็นหินจากเหมืองเก่า ราคาก็แพงลิบลิ่ว
ถ้าฉันอยากให้มู่หรงกรุ๊ปก้าวหน้ายิ่งขึ้น ต้องมีซัพพลายเออร์หยกที่มั่นคง
เธอเป็นคนเดียวที่ช่วยฉันได้ตอนนี้ เธอจะช่วยฉันไหม?"
มู่หรงเสวี่ยจ้องมองด้วยความคาดหวัง
"ช่วยอะไรกัน ต่อไปก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว เกรงใจทำไม
หยกที่มู่หรงกรุ๊ปต้องการ ฉันจัดการเอง!"
เย่เทียนตอนนี้มีอิทธิฤทธิ์เนตรสวรรค์ แววตาทะลุปรุโปร่ง หินที่ไหนจะมีหยกดี เขารู้ได้ในพริบตา
นี่ไม่ใช่เรื่องยากเลย
"จริงเหรอ? เย่เทียน ขอบคุณมาก เธอช่วยฉันได้มากเลย!"
มู่หรงเสวี่ยดีใจจนสุดขีด
ถ้าได้หยกเพียงพอ เธอมั่นใจว่าจะทำมู่หรงกรุ๊ปให้เป็นอันดับหนึ่งของเจียงเฉิงได้
มู่หรงเสวี่ยตื่นเต้นจนกอดเย่เทียนแน่น เส้นโค้งที่สมบูรณ์แบบของเธอทำให้เย่เทียนรู้สึกร้อนวูบวาบ
ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังมาจากนอกประตูกระจกของระเบียง: "ที่รัก อยู่ไหน? ที่รัก?"
จู่ๆ สี่ตาจ้องมองกัน
"มู่หรงเสวี่ย ปล่อยสามีฉันเดี๋ยวนี้!"
มู่หรงเสวี่ยสะดุ้ง รีบปล่อยมือที่กอดเย่เทียนออก
"มู่หรงเสวี่ย แกไม่รู้จักอายหรือไง กล้ามายุ่งกับสามีฉัน?"
หวังอวี่เยี่ยนเปิดประตูผลักเข้ามาอย่างดุดัน